Zobacz teaser konkursu:

REGULAMIN KONKURSU – dostępny także na profilu Facebook Wydawnictwa Dobre Historie:

I. ORGANIZATOR

1. Organizatorem konkursu jest Wydawnictwo Dobre Historie Śmigiel, Wiśniewski, Zakrzewski Sp. j. z siedzibą we Wrocławiu przy ul. Harcerskiej 19a, 52-404 Wrocław. Organizacja konkursu związana jest z wydaniem antologii opowiadań zainspirowanych twórczością H. P. Lovecrafta. Napisz opowiadanie i dołącz do współczesnych mistrzów grozy!

II. ZASADY UCZESTNICTWA

1. Przedmiotem konkursu jest napisanie opowiadanie nawiązującego do mitologii stworzonej przez H. P. Lovecrafta. Zwycięskie opowiadanie zostanie opublikowane w antologii wydanej w 75 rocznicę śmierci pisarza, obok współczesnych mistrzów grozy, m.in: Graham Masterton, Ramsey Campbell, Mort Castle, Kim Newman, Brian Lumley, Edward Lee, Brian Stableford, Guy N. Smith.

2. W konkursie nie istnieją ograniczenia gatunkowe co do wyboru określonego gatunku literackiego (przykładowe gatunki: groza, horror, kryminał, kryminał noir, fantastyka naukowa, steampunk, cyberpunk, fantasy). Opowiadanie musi jednak nawiązywać do twórczości H. P. Lovecrafta.

3. Opowiadanie nie może przekraczać 50000 znaków, bez spacji.

4. Podstawowym kryterium oceny będzie pomysłowość, kreatywność oraz jakość nadesłanych prac.

5. Opowiadania oceniane będą przez specjalnie powołane do tego celu jury.

6. Decyzje Jury są ostateczne i niepodważalne.

7. Do udziału w Konkursie nie będą dopuszczone prace:

a) publikowane wcześniej (także w formie elektronicznej)
b) wykonane na odpłatne zlecenie
c) realizowane przy udziale członków jury
d) do których prawa autorskie zostały przekazane osobom trzecim

III. PRAWA AUTORSKIE

1. Zgłaszając opowiadanie, twórcy oświadczają, że przysługuje im autorskie prawo majątkowe i osobiste do nadesłanego utworu.

2. Twórcy zgadzają się na publikowanie zwycięskich opowiadań przez organizatorów Konkursu na wszelkich polach eksploatacji.

3. Twórcy oświadczają, że nie będą rościć praw do wynagrodzenia z tytułu wykorzystania nadesłanych przez nich opowiadań na wszelkich polach eksploatacji.

IV. ZGŁOSZENIA

1. Prace konkursowe należy nadsyłać na adres mailowy: dobrehistorie.konkurs@gmail.com wyłącznie jako załącznik w formacie *rtf, z dopiskiem „Dobre Historie z Lovecraftem”. Sugerujemy wysłanie e-maili ze zgłoszeniem do konkursu z opcją „potwierdzenie odbioru”.

2. Format prac: czcionka Times New Roman, wielkość 12, odstępy 1.5, format pliku *rtf.

3. W treści maila należy podać dokładne dane osobowe (imię, nazwisko, adres zamieszkania oraz telefon kontaktowy).

4. Jedna osoba może nadesłać na konkurs jedno opowiadanie

5. Prace nie spełniające powyższych wymagań nie będą brane pod uwagę.

6. Ostateczny termin przyjmowania zgłoszeń mija o północy 31 stycznia 2012 roku.

V. NAGRODY

1. Główną nagrodą w konkursie jest podpisanie umowy wydawniczej na mocy której, zwycięskie opowiadanie zostanie opublikowane w antologii przygotowywanej przez Wydawnictwo Dobre Historie sp. j.

2. Honorarium z tytułu podpisanej umowy wydawniczej wyniesie 500 zł netto.

3. W zależności od poziomu i atrakcyjności prac, jury może przyznać dwa wyróżnienia. Wyróżnione teksty zostaną opublikowane w czasopiśmie grozy wydanym przez Wydawnictwo Dobre Historie sp.j.

4. Ogłoszenie wyników konkursu nastąpi na stronie internetowej www.dobrehistorie.com.pl w dniu 20.02.2012 r.

5. Laureaci zostaną powiadomieni o wyniku konkursu mailowo i telefonicznie.

* Udział w konkursie i przesłanie swoich danych osobowych jest jednocześnie wyrażeniem zgody na ich gromadzenie i przetwarzanie przez organizatorów w celach statystycznych i konkursowych, z zastrzeżeniem prawa do ich poprawiania i uzupełniania zgodnie z Ustawą o ochronie danych osobowych z dn. 29.08.1997 r.

Plan wydawniczy przedstawia się następująco:

luty 2012 – pierwszy numer dwumiesięcznika „Coś na progu„, kontynuującego i rozwijającego ideę „Lśnienia„. W numerze – groza, kryminał, opowieści niesamowite, a tematem przewodnim jest twórczość H. P. Lovecrafta.

marzec 2012 – Antologia opowiadań inspirowanych twórczością H. P. Lovecrafa pt. „Cienie spoza czasu„. Zbiór wybornych tekstów napisanych przez mistrzów światowej grozy (m. in. Kim Newman, Brian Lumley, Mort Castle, Graham Masterton, Edward Lee, Brian Campbell plus kilka niespodzianek)

kwiecień 2012 – Pierwszy audiobook wyprodukowany od początku do końca przez nasze Wydawnictwo.

maj 2012 – drugi numer dwumiesięcznika „Coś na progu” (tematem przewodnim jest: Retro)

Strona internetowa Wydawnictwa ujrzy światło dzienne na koniec stycznia. Tymczasem serdecznie zapraszamy na nasz profil Facebook, na którym zamieszczamy wszelkie aktualne informacje: http://www.facebook.com/Dobre.Historie

Młody Adolfo został ochrzczony i służył jako ministrant w kościele katolickim, ale w domowym zaciszu, jego odurzająca się narkotykami matka, uczyła go zupełnie innej religii. Palo Mayobe – to pochodzący z Kuby afroamerykański kul,t zwany także Las Reglas de Congo. Palo zdobyło szczególną popularność wśród czarnych niewolników, pracujących w hiszpańskich koloniach. Mroczna religia opiera się na oddawaniu hołdu przodkom, którzy mają szansę powrócić na ziemię za sprawą potęgi natury i tajemnych mocy zapisanych w różnych artefaktach – połamanych drzewach, kamieniach o konkretnym kształcie itd. Palo Mayobe szczególną rolę przypisuje także rytuałom, w których wykorzystuje się ciała zmarłych (np. w Wenezueli policja musiała walczyć z wyznawcami Palo, którzy wykradali z cmentarzy przypadkowe zwłoki).

Adolfo szybko uwierzył w to, że jest stworzony do dużo ważniejszych zadań na ziemi, niż tylko kradzieże, rozboje i handel narkotykami. Jego przyjaciele i rodzina byli przeświadczeni, że posiada telepatyczne moce i para się czarną magią (podobno przewidział zamach na Reagana w 1981). Ludzie zawsze się do niego garnęli, a on lubił im przewodzić. W 1983 roku Adolfo przybywa do miasta Meksyk, gdzie przez pewien czas zarabia na życie, stawiając tarota i przepowiadając przyszłość. Sukcesywnie zdobywa zaufanie kolejnych młodocianych przestępców, którzy wkrótce godzą się wesprzeć ideę stworzenia kultu opartego na religii Palo. Z czasem sekta Adolfo rośnie w siłę – przystępują do niej artyści, policjanci oraz cała masa dziwaków, złodziei i bandytów wszelkiego rodzaju. Aby ich omotać, Constanzo wymyśla coraz bardziej pokręcone ceremonie, wzbogacane o akty wyuzdanego seksu, przemocy, a wreszcie także o rytualne morderstwa. Składani w ofierze ludzie łapani są na bezdrożach Meksyku albo porywani z własnych domów i wywożeni na dobrze ukrytą farmę kultystów. Tam, w czasie ceremonii, poddawani są torturom, aż w końcu trafiają pod ostrze maczety samego Adolfo. Constanzo w kolejnych latach morduje w ten sposób ponad dwadzieścia pięć osób.

Kres jego kultu przychodzi niespodziewanie. Jednym z zamordowanych okazuje się bowiem obywatel USA, turysta – Mark J. Kilroy. Amerykańska policja wszczyna śledztwo i przypadkiem, badając trop związany z handlem narkotykami na meksykańskiej granicy, funkcjonariusze trafiają na ślad zbrodniarza. Kilku handlarzy narkotykami zostaje aresztowanych. Przestępcy okazują się kultystami Adolfo, przyciśnięci przez policję, szybko przyznają się do winy i wskazują swego przywódcę, nazywanego El Padrino (Ojciec Chrzestny). Zanim jednak FBI zdąży dotrzeć na trupią farmę, Adolfo Constanza popełnia samobójstwo. W ostatniej wizji przewidział bowiem podobno, jaki czeka go koniec.

Historię kultysty-sadysty, dość barwnie ukazuje horror „Borderland” z 2007 roku (w jednej z ról, znany z roli Sama we „Władcy Pierścieni”, Sean Astin). O El Padrino śpiewało także kilka death metalowych kapel, m.in. Church of Misery w piosence… „El Padrino”.

Wedle religii Palo, okrutny Adolfo wciąż ma szansę powrócić z zaświatów, osobiście mam jednak nadzieję, że taki powrót możliwy jest jedynie za pośrednictwem kinowego ekranu albo słów jakiegoś mało skocznego utworu.

Poprzednie artykuły z serii: „Mordercy lubią poniedziałki”

Mordercy lubią poniedziałki: Richard „The Iceman” Kuklinski – Lepiej dawać, niż brać.

Mordercy lubią poniedziałki – Charles Whitman.

Mordercy lubią poniedziałki: Axeman – jazz, siekiera i piekło.

Mordercy lubią poniedziałki: Graham Young – Krwawa herbatka dla mamuni i dla tatka.

Mordercy lubią poniedziałki: Morderczy Mikołaj – Ho, Ho, Ho Bruce Pardo.

W „Codziennym opowiadaniu” będę starał się zachęcać Was do regularnego czytania opowiadań. Skąd ten pomysł? Głównie dlatego, że jak już pisałem we wstępie do książki „Mordercy” – opowiadania trzeba wspierać. To opowiadania dają nam szansę przeczytania czegoś na szybko, każdego dnia. Dzięki nim, młodzi twórcy mogą zadebiutować na łamach prasy i szlifować warsztat. Codzienne czytanie opowiadań ma wiele plusów. W nowym cyklu będę opisywał opowiadania, które sam czytam każdego tygodnia. Nie przeciągając dłużej – zapraszam do lektury.

Codzienne opowiadanie #1 – „Tajemniczy dom” Jurija Nagibina

Na początek wybrałem opowiadanie pt. „Tajemniczy dom„, autorstwa Jurija Nagibina. Tekst, mimo że niewiele w nim fantastyki (sam autor raczej od niej stronił i zajmował się literaturą głównego nurtu oraz scenariuszami filmowymi na podstawie własnych tekstów), znalazł się w antologii klasycznej science fiction – „Rakietowe szlaki 1” (wydawnictwo Solaris 2011).

Historia znakomicie przetłumaczona przez samego Lecha Jęczmyka, przenosi nas w czasy średniowiecznej Japonii. Głównym bohaterem jest… ninja, który zbiegiem okoliczności, musi porzucić wolne życie zamaskowanego wojownika i osiąść w mieście, prowadząc tam spokojne życie człowieka poczciwego. Czy trenowana latami maszyna do zabijania, może nagle zmienić swoje przyzwyczajenia i miłość do skrytobójstwa zamienić na miłość do żony i dzieci? Tego właśnie dowiecie się, czytając „Tajemniczy dom”. Tekst szczerze polecam.

Przed laty czytałem go jeszcze w „Miesięczniku Fantastyka„, a teraz przypadkiem znowu na niego trafiłem. Opowiadanie tym bardziej interesujące z mojego punktu widzenia, bo nie dalej jak kilka miesięcy temu, sam opisywałem pewną historię rozgrywającą się w średniowiecznej Japonii („Prawdziwa historia stracha na wróble” w zbiorze „Mordercy”).

Ja mata

Codzienne opowiadanie #2 – „Złote popołudnie” Andrzej Sapkowski

Tym razem, szukając inspiracji do napisania dialogów, rozpocząłem dzień Sapkiem. Ominąłem jednak wszystkie opowiadania o Wiedźminie i sięgnąłem po wielokrotnie wznawiane „Złote popołudnie„.

W moim osobistym rankingu ASA, „Złote popołudnie” jest na absolutnym szczycie. Takie teksty to dla mnie idealny przykład niewymuszonego geniuszu – świetny pomysł, plastyczny język i wbijające w fotel dialogi. Na dodatek całość jest napisana niezwykle lekko, zupełnie jakby autor zaczął pracę około godziny 20, a skończył tekst o 2 nad ranem. Potem tylko niezbędne poprawki i już – gotowe.

Opowiadanie jest wariacją na temat powstania „Alicji w Krainie Czarów„. Głównym bohater to słynny kot z Cheshire, przy czym ani wersja Burtona, ani jego podobizna odmalowana w serii gier American McGee’s Alice, nie umywają się do tego, co stworzył Sapkowski. Akcja opka pomyka wartko, jest w nim baśniowy klimat, jest groza, nieco kociej filozofii, dużo humoru, a na dodatek bardzo trafione odwołania do biografii Lewisa Carrolla.

Jednym słowem – czytać! Moja kopia „Złotego popołudnia” znalazła się w dwóch książkach – w zbiorze „Coś się kończy, coś się zaczyna” ASA oraz w antologii „Strefa Mroku. jedenastu apostołów grozy”, pod redakcją Jacka Piekary (bardzo ciekawa książka, dodana przed laty do czasopisma Click Fantasy).

Zawartość tomu:
Jacek Piekara – Wstęp
Andrzej Sapkowski „Złote Popołudnie”
Jacek Dukaj „Gotyk”
Damian Kucharski „Zielone pola Avalonu”
Grażyna Lasoń-Kochańska „Siostra czasu”
Tomasz Pacyński „Opowieść Wigilijna”
Jacek Piekara „Piękna i Bestia”
Andrzej Pilipiuk „Kostucha”
Jerzy Rzymowski „Gdzie diabeł mówi dobranoc”
Michał Studniarek „Twarz na każdą okazję”
Andrzej Ziemiański „Czarownice”
Rafał Ziemkiewicz „Akwizytor”

Codzienne opowiadanie #3 – „Pracusie z parku sztywnych” John Morressey

Kolejne opowiadanie i znowu powrót do przeszłości. Jakiś nostalgiczny jestem w tym tygodniu. Nie wiem jak Wy, ale ja kolekcjonuję stare gazety i lubię do nich wracać. Mam nawet swoje ulubione roczniki. Np. szczególnie lubię lata 93-94 w Nowej Fantastyce. W numerze 10/93 ukazało się m. in. znakomite opowiadanie Johna Morressey pt. „Pracusie z parku sztywnych„…

Tekst o tyle ciekawy, że polski czytelnik kojarzy autora „Pracusi…” głównie z humorystycznego fantasy, w tym, ze znakomicie tłumaczonego (zdaje się… przez pana Arkadiusza Nakoniecznika) cyklu opowiadań o czarodzieju Kedrigernie i trollu Ciapku. Tym razem Morressey ponownie korzysta z wątków komediowych, ale dla równowagi, miesza je z grozą. Fabuła „Pracusi z parku sztywnych” w niebanalny sposób odpowiada na pytanie, czy zombie i wampiry są dobrymi pracownikami i czy można takie kreatury zatrudnić w… fabryce?

Świetne dialogi, angielski, czarny humor, nagłe zwroty akcji, no i gęsty klimat tropików. Czytając ten tekst zawsze dochodzę do wniosku, że świat byłby lepszy, gdyby więcej ludzi potrafiło do tematu śmierci podchodzić równie wesoło, co John Morressey. „Pracusie z paku sztywnych” to opowiadanie w sam raz na piętnastominutową wyprawę autobusem. A że komedio-horroru nigdy dość, zdecydowanie polecam jego lekturę. Nową Fantastykę nr. 10/93 bez trudu znajdziecie na Allegro albo w osiedlowej bibliotece. Rzuciło mi się w oko, że pewne Chomiki także już zachomikowały ten numer (a jest w nim także pierwszy odcinek – Czy androidy marzą o elektrycznych owcach? oraz ciekawy esej Jerzego Szyłaka na temat mariażu kina i komiksu).

Miłego czytania. Piece!
CDN.

„Psy Św. Bernarda” – montaż, realizacja, udźwiękowienie: Jakub Wilk, scenariusz i reżyseria: Łukasz Śmigiel, dźwięk: TubeStudio, w nagraniach udział wzięli: Mateusz Wacyra, Sebastian Kostecki, Aleksandra Cieśla, Martyna Bieżyńska, Anna Woźniak, Kalina Sobierajska, Małgorzata Pilczuk oraz Łukasz Śmigiel.

Kolektywny mord i postać rodem z Chandlera, łowcy duchów i pielęgniarz kanibal, Knecht Ruprecht i mali zabójcy, agent FBI i jego mroczne śledztwo, prawdziwa historia stracha na wróble, reinkarnacje morderców i XVI-wieczny doktor House – to wszystko znaleźć można w opowiadaniach z pogranicza grozy, kryminału, fantastyki i thrillera napisanych przez autora, którego pomysły docenili Graham Masterton, Łukasz Orbitowski i tysiące polskich czytelników. Każda z tych opowieści trzyma w napięciu od pierwszej strony i zadziwia fabularnym rozwiązaniem. I każda mówi coś o Tobie, Czytelniku…

Czytaj, nie morduj!

W antologii pojawią się teksty takich autorów, jak: Izabela Szolc, Magdalena Kałużyńska, Katarzyna Rogińska, Katarzyna Szewczyk, Łukasz Orbitowski, Jacek Skowroński, Krzysztof Maciejewski, Kazimierz Kyrcz, Bartosz Czartoryski, Robert Cichowlas, Łukasz Śmigiel i Dawid Kain.

 
Spis treści:

• Pokój z widokiem na koniec – Dawid Kain
• Tuż za tobą – Ramsey Campbell (tłum. Marcin Kiszela)
• Czym jest jasnookie dziecko? – Paweł Paliński

Opowieść z owczej łąki – Jack Ketchum (tłum. Bartosz Czartoryski)
Zasiedlenie – Robert Cichowlas
Korzeń wszelkiego zła – Graham Masterton (tłum. Zygmunt Halka)
Spójrz na to z drugiej strony – Stefan Darda
Matka – Edward Lee (tłum. Bartosz Czartoryski)
Amator – Kazimierz Kyrcz Jr
Terapeuta – Mort Castle (tłum. Marcin Kiszela)
Ostatenie kuszenie Ewy Betulew – Aleksandra Zielińska
Menage A Trois – F. Paul Wilson (tłum. Marcin Kiszela)
Koniec miasta – Jacek M. Rostocki
Twitterowanie z Cyrku Umarłych – Joe Hill (tłum. Bartosz Czartoryski)
Mściciel krwi – Łukasz Śmigiel