Rusza blog mojej nowej powieści, która powstaje w duecie z Sebastianem Zakrzewskim. Z bloga dowiecie się jak to jest pisać powieść w autorskiej spółce, poznacie nasze inspiracje, opiszemy Wam wszystko, tak jak rzeczywiście to wygląda – twórcze zastoje i chwile euforii :-)
http://powiesccmentarzysko.blogspot.com/

Piękna dziewczyna i próba wyłudzenia pieniędzy, zaskakujący łańcuch zdarzeń, który naprowadza zakochaną pisarkę na trop zbrodni, osaczona żona i jej dwie córeczki, maltretowane dziecko w pułapce miłości, mąż, żona, jej kochanek i sąsiadka, brutalna zbrodnia w szkolnej bibliotece, makabryczny pochówek kobiety bez dłoni, hitchcockowska impresja w czterech ścianach, tajemnica zabójstwa Narutowicza i znudzeni policjanci z małego miasteczka. Wiele ponurych zbrodni, różni sprawcy, różne motywy…

Mogliby w końcu kogoś zabić to pasjonujący tom opowiadań kryminalnych znanych polskich autorów, ukazujący różnorodność i bogactwo tematyki kryminalnej i stylów pisarskich. Wszyscy wielbiciele kryminałów znajdą tu dla siebie pożywną strawę.

Sprawcy: Jacek Skowroński, Piotr Schmandt, Katarzyna Rogińska, Ewa Ostrowska, Adrianna Ewa Stawska, Katarzyna Gacek, Łukasz Śmigiel, Agnieszka Szczepańska, Artur Górski, Piotr Rowicki…

Nadchodzi czas urlopów i wielu z Was szuka lekkiej i przyjemnej powieści, która umili Wam chwile relaksu. Rok temu w księgarniach pojawiła się moja niegroźna, za to romantyczno-obyczajowa powieść przepełniona muzycznymi anegdotami i nawiązaniami do twórczości imć Stinga, który wkrótce wyda kolejny album. Jeżeli szukacie urolopowej książki, “Muzykologia” może okazać się strzałem w dychę. Poczytajcie sami, co sądzą o niej Czytelnicy i Czytelniczki…

Sklep Merlin.pl
Agnieszka Mazur
Historia romansu człowieka z muzyką

*****

Życie szczególnie wrażliwych jednostek różni się od tego, które wiodą zwykli ludzie. Tak jest w przypadku narratora „Muzykologii”, człowieka, dla którego muzyka stanowi esencję wszystkiego. Są też i pokręceni przyjaciele, trójkąty miłosne i praca w radiu, ale wszystkiemu temu przygrywają najcenniejsze dla bohatera melodie. „Muzykologia” to kolejne, po „Demonach”, wydawnictwo Łukasza Śmigla. Od poprzedniej książki najnowsza różni się tym, że nie oscyluje wokół tematyki horroru, no i nie jest zbiorem opowiadań, a zwartą powieścią. W „Muzykologii” ściera się kilka tematów przewodnich. Najważniejsza jest oczywiście muzyka, opisywana przez autora tak, jak kobieta mogłaby opisywać swoją wymarzoną sukienkę. Relacje damsko-męskie niby stanowią trzon fabuły, ale tak naprawdę stoją jakby na dalszym torze. Śmigiel doskonale oddaje atmosferę panującą w radiu, tak, że nawet czytelnik, który z tym medium nie miał nigdy nic wspólnego może się poczuć, jakby znalazł się w wyciszonym studiu, ze słuchawkami na uszach. Wszystkie te wątki podane są w formie łatwej, lekkiej i przyjemnej, a to głównie za sprawą języka Śmigla, który ma talent do pisania tak, że czytanie stworzonych przez niego zdań nie nastręcza żadnej trudności. W zasadzie jedyną wadą „Muzykologii” jest to, że tak szybko się kończy. Łukasz Śmigiel pokazuje, że jest autorem uniwersalnym. Co więcej, śmiało można powiedzieć, że z tekstu na tekst staje się coraz lepszym pisarzem. „Muzykologia” może się spodobać nawet tym czytelnikom, którzy nie są rozkochani w muzyce. To po prostu świetna, lekka książka o fajnym facecie.

Sklep Merlin.pl
Tomasz Szulig
Lekka i przyjemna powieść obyczajowa na wakacje. Mocno muzyczna.

*****

Książkę przeczytałem przypadkiem, podbierając ją mojej dziewczynie. Autora kojarzyłem z wydanego wcześnie zbioru opowiadań grozy i głownie dlatego zaciekawiłem się nagłą zmianą pisarskich klimatów. Książek “romantycznych” raczej nie czytam, ale przy “Muzykologii” w trzy deszczowe wieczory bawiłem się znakomicie. Po pierwsze jest lekko i nieźle napisana. Po drugie przeciwnicy romansów znajdą w książce dwie i pół tony muzycznych anegdot nie na temat elektro umpa umpa tylko muzyków z lat 90tych (słuchacze Trójki będą się czuli jak w domu). Po trzecie wreszcie, śmiem twierdzić, że to jedna z niewielu książek, przy których rzeczywiście śmiałem się pod nosem, niektóre sceny rodem z filmu lock stock. Dodatkowy atut to wszechobecne nawiązania do Stinga, którego nie ukrywam lubię, choć bardziej z czasów The Police. No i tyle. Powieść polecam, mam nadzieję, że autor szykuje coś nowego. Ciekawe czy tym razem science fiction? Czas pokaże.

Sklep portalu Nowa Gildia
Tomek
Powieść obyczajowa idealna na urlop…

****

Fani muzyki i damsko-męskich gagów powinni być zadowoleni. Młody pisarz, który wcześniej zajął się horrorem (“Demony”) teraz prezentuje powieść pełną muzycznych anegdot, pikantnych romansów, sytuacyjnych żartów i klimatu rodem z “wierności w stereo”. Książka wymarzona na odpoczynek, szczególną przyjemność sprawi wszystkim fanom Stinga i rockowych melodii lat 80 & 90tych. warto sięgnąć i aż strach pomyśleć, jaki styl autor wybierze przy kolejnej powieści. Polecam też rzucić okiem i uchem na uzupełniający książkę blog Muzykologa: http://muzykolog.blogspot.com/

BLOG: Wieczór z książką
Autor: Foxinaa

Nie do końca miałam pojęcie, czego mogę spodziewać się biorąc do ręki Muzykologię, czyli the best of …spraw damsko-męskich, spraw wyrażonych stricte męskim okiem. Nieco sceptycznie zabrałam się do czytania i musze przyznać się, iż powieść zyskała moją aprobatę, pomimo, iż aspekt uczuciowy w niej zawarty nie do końca przełknęłam, czy też zrozumiałam(?).

Jest to w głównej mierze powieść o miłości do muzyki, która bezsprzecznie wysuwa się tutaj na plan pierwszy, niejednokrotnie przywołując liczne, często miłosne, wspomnienia głównego bohatera, młodego dziennikarza radiowego. Prezentując czytelnikowi całkiem pokaźną dawkę wiedzy o piosenkach, snuje jednocześnie opowieść o samym sobie, swoich przyjaźniach (męskich) i perypetiach miłosnych. W okamgnieniu nasuwa się pogląd, iż bohater to pasjonat i spec w dziedzinie muzyki, bynajmniej nie w sferze miłości. Bowiem relacje z byłą wielką miłością oraz aktualną dziewczyną pełzną w dziwnym, nieokreślonym kierunku, a punkt kulminacyjny wywołał we mnie pewne nienasycenie. Na szczęście nie brak tutaj perspektywy męskiej przyjaźni, znacznie ciekawiej wyeksponowanej.

Powieść nieco sentymentalna, przy tym ciekawie napisana, wbrew pozorom potrafi zaabsorbować. Czuć w niej potencjał, także z niecierpliwością oczekuję kolejnych powieści Śmigla, może tylko odrobinę bardziej męskich.

Moja ocena: 4/6

BLOG: Czytanie równa się oddychanie
Autor:Moni Libri

Dawno nie czytałam tak świetnej książki z kategorii lekkich i przyjemnych. Cieszę się, że dostałam ją od Kalio i cieszę się, że chciałam ją dostać od Kalio haha to, że od wczorajszego wieczoru, a raczej nocy, na dziś pozostało mi do przeczytania kilka stron oraz to, że postanowiłam przerwać lekturę „Pchlego Pałacu” o czymś świadczy.

„Muzykologia” Łukasza Śmigiel to jedyna książka, przy której czytaniu mogłam słuchać muzyki, a to chyba dla tego, że ona cała jest muzyką. Opisuje ona życie „radiowca” uwikłanego z historie miłosne i związane z nimi rozterki. Dzięki umiejętnie wtrącanym opowieściom z przeszłości, które autor tak fantastycznie łączy w jedną całość roztacza on przed nami spory kawał swojego życia przy tym nawiązując do treści piosenek ulubionych wykonawców co sprawia po trosze, że książka staje się lekko romantyczna. Począwszy od pierwszych spotkań z muzyką, płytami i tekstem poznajemy początki jego fascynacji radiem (zabawne, że ja też naukę języka angielskiego zaczynałam od ambitnego tłumaczenia dla siebie tekstów Stinga!).

Faktem jest też, że nie czytałam jeszcze chyba nigdy, bądź też nie pamiętam tego faktu książki, którą napisał mężczyzna, a która traktowałby w taki sposób miłość – nie jako fizyczność, spotkanie dwóch ciał ale prawdziwe uczucie, książki, która w tak szczery sposób opowiadałaby przeżycia autora z kobietami – i znowu nie mam na myśli zbliżeń fizycznych lecz duchowe. „Muzykologia” to historia o zrozumieniu drugiego faceta i męskiej przyjaźni. Książka, która zarówno wzrusza i rozśmiesza, a zakładając zupełnie inny obcas jest równie wygodną odskocznią od wiecznie wałkowanej damskiej literatury.

A prywatnie książka Łukasza Śmigiel sprawiła, że wyciągnęłam z szafy stare, dawno zapomniane, zakurzone nieraz płyty. A dziś kończyłam ją przy dźwiękach, jak dla mnie romantycznego, uderzania w klawisze fortepianu Arne’go Schmitt’a z niezapomnianym obrazem Rynku Krakowskiego przed oczami i czytało mi się tak miło, że aż żal było kończyć. I koniecznie muszę dodać, że książka ta to moja podróż w czasie do fantastycznej przeszłości.

Sklep EMPIK.pl
Autor: DURBONT
Ciepły zimowy romans

Książka obowiązkowa dla fanów muzyki Stinga, dla wszystkich romantycznych dusz spowitych w zimowo-jesienne swetry, dla fanów radiowej Trójki i ciekawskich, którzy chcą się dowiedzieć, w jaki sposób mógłby wyglądać romantyczny everyman XXI wieku… Jeżeli taki człowiek w ogóle może jeszcze istnieć. Godna polecenia.

Na stronie wydawnictwa Oficynka pojawiła się już oficjalna zapowiedź antologii opowiadań sensacyjno-kryminalnych pt. “Mogliby w końcu kogoś zabić“. W książce znajdzie się także premierowe opowiadanie mojego autorstwa, pt. “Noc wszystkich trupów“, mroczny thriller kryminalny, w którym poznacie bohatera mojej kolejnej powieści (premiera jeszcze w tym roku), rozwiązującego mroczne zagadki antropologa śmierci – Ernesta Alta. Premiera antologii już w lipcu 2010!

Ruszam z nową serią artykułów dla miłośników komiksów, grozy i wszystkich tych, którzy korzystają z szerokopasmowej kultury obrazkowej, kupowanej i ściąganej na elektroniczne czytniki z iPadem na czele. Seria artykułów pt. i…wPadł mi komiks… co dwa tygodnie, tylko w portalu Nowa Gildia. W odcinku nr1, seria Mike’a Mignoli o przygodach Homara Johnsona. Zobaczcie koniecznie - i…wPadł mi komiks.

Tym razem nie odzywałem się przez ponad miesiąc. No dobrze, przesadzam. Odzywałem się, ale bardziej za pośrednictwem Facebooka. Brak wpisów na blogu był spowodowany kolejną lawiną pracy. Sytuacja jednak powoli się normuje i mogę śmiało napisać kilka słów o projektach, w które jestem obecnie zaangażowany (ilustracja – Frank Frazetta).

Nowe książki i opowiadania.

Staram się pisać dużo i regularnie, choć różnie z tym bywa. Wynik nocnych posiedzeń w ciemnym pokoju, z twarzą przy ekranie laptopa, jest następujący…

Po pierwsze – w lipcu, w antologii „Mogliby kogoś zabić” (Wydawnictwo Oficynka 2010) pojawi się moje premierowe opowiadanie pt. „Noc wszystkich trupów”. Historia będąca pomieszaniem konwencji horroru, kryminału i sensacji, wprowadzi bohatera, któremu poświęcam ostatnio sporo czasu. Ernest Alt, bo tak się nazywa, jest młodym doktorem zajmującym się antropologią śmierci i współpracując z wrocławską policją, rozwiązuje mroczne i najczęściej krwawe zagadki. W „Nocy wszystkich trupów”, Alt trafia do Lublina, gdzie pomaga w śledztwie komisarzowi Leonardowi Skunie.

Po drugie – więcej opowiadań…

Tak jest. Od czasu udanej premiery „Demonów” jestem nagminnie indagowany o to, kiedy powstanie nowy zbiór opowiadań. Zbiorek jest już niemal gotów. Znajdzie się w nim 10-12 tekstów, w tym większość premierowych, plus kilka odrestaurowanych drobiazgów. Książka będzie solidnych rozmiarów, a jej roboczy tytuł, to „Mordercy” (Wydawnictwo Oficynka 2010). Będzie w niej mniej fantastyki, niż w „Demonach”, za to więcej kryminału i sensacji. Nie zabraknie grozy i thrillera. Już niedługo zacznę bardziej szczegółowo omawiać zawartość tej książki. Już teraz zapowiadam jednak, że w skład zbioru wejdzie między innymi premierowe opowiadanie ze świata Morii – historia pierwszego śledztwa Jona Pendergasta, jeszcze zanim stał się słynnym Inspektorem Biura Do Spraw Nieumarłych. Premiera na jesieni tego roku.

Po trzecie – powieść…

Wszystkich fanów „Decathexis”… Zasmuci pewnie informacja o tym, że nowa powieść, nie będzie kontynuacją przygód Pendergasta. Jestem gotów na uderzenia pomidorów i zamach na mojego psa. OK, oszczędźcie psa, pomidory wystarczą. Kontynuacja „Decathexis” powstaje, ale nie jestem w stanie dokończyć tego projektu wraz z innymi jeszcze w tym roku. Drugi tom „Deca” ma być dopieszczony na maksa i nie będzie wydany raczej przez mojego dotychczasowego wydawcę (GH), który choć miły, to względem promocji moich książek STRASZNIE daje ciała. Niedługo znowu sam się tym zajmę, więc spodziewajcie się fajnych materiałów z grafikami Agaty Cholewy.

Nowa powieść o roboczym tytule „Cmentarzysko” to ogromniasta i złożona historia z Ernestem Altem w jednej z głównych ról. Tym razem młody doktor antropologii będzie musiał rozwiązać zagadkę sprzed wieków, a wszystko zacznie się na Starym Żydowskim Cmentarzu we Wrocławiu.

Powieść piszę do spółki, ze znanym z łamów „Lśnienia”, dziennikarzem, prawnikiem (kryminalistyk) i debiutującym pisarzem, Sebastianem Zakrzewskim. Jeżeli wszystko dobrze pójdzie, to „Cmentarzysko” pojawi się przed Bożym Narodzeniem. W tej chwili prace nad powieścią są już dość zaawansowane, ale ogromna ilość faktografii, którą trzeba gruntownie zbadać, chwilami spowalnia nam proces samego pisania. Fani opowieści Barkera, przygód Mocka, Gabriel Knighta oraz klimatu rodem z “Alone In The Dark“, powinni być usatysfakcjonowani. Już niedługo planujemy uruchomić Facebookowy blog „Cmentarzyska”, aby wszyscy zainteresowani poznali zasady pisania powieści od narodzin pomysłu, do finalnej publikacji.

Po czwarte… Kolejny duet.

Ostatni projekt przewidziany na ten rok, to wspólny zbiór opowiadań, pisany do spółki z Bartkiem Czartoryskim („Lśnienie”, Nowa Gildia), dziennikarzem, znawcą kultury grozy i kina, tłumaczem i redaktorem. Książka, jeszcze bez tytułu, pomieści około 10 tekstów. Po trzy napisane przez każdego z nas samodzielnie oraz cztery wspólne. Każde opowiadanie będzie opowiadało jedną z przygód najbardziej pechowego pogromcy zła w historii ludzkości, czyli znanego z opowiadania „Terapia”, Henry’ego Villarda. Opowiadania łączą się fabularnie w jedną całość i wszystkie pozostają w konwencji komedio-horroru. Na chwilę obecną mamy już sześć gotowych tekstów. Fani opowiadań o Kedrigernie oraz powieści o Wiltcie mogą już zacząć niecierpliwie zacierać ręce.

PISANIE ORAZ…

„Lśnienie”… Przeżyliśmy ciężkie chwile. Projekt stanął pod znakiem zapytania, ale nasz przesympatyczny Wydawca nie dał się kryzysowi i wracamy. Najpierw długo oczekiwany numer trzeci. Zmieniamy się z dwumiesięcznika w kwartalnik, zmieniamy także formę dystrybucji, zmniejszamy nakład. Wszystkie te zmiany wymagają czasu. Pamiętajmy, że nasza redakcja pracuje za FREE, z nielicznymi wyjątkami, jeśli chodzi o niektóre teksty zamówione do numeru, tak więc – nie obrzucajcie nas mięsem na forach. Pracujemy i to ciężko, aby utrzymać pismo. Numer 4 pojawi się po wakacjach.

Obecnie zaangażowałem się także w promocję tegorocznych Dni Fantastyki 2010, które będą mocno GROŹNE. Zaglądajcie więc na Facebook, szukajcie multimedialnych materiałów w sieci, bo atrakcji będzie wiele – zagraniczni i rodzimi pisarze, ciekawe wykłady i prelekcje, multimedialne pokazy and many more…

Lipiec-sierpień, to także czas na opracowywanie komiksu na podstawie „Decathexis” oraz słuchowisk w świecie Morii, a także… szlif gry planszowej z bohaterami „Decathexis” w roli głównej.