Młody Adolfo został ochrzczony i służył jako ministrant w kościele katolickim, ale w domowym zaciszu, jego odurzająca się narkotykami matka, uczyła go zupełnie innej religii. Palo Mayobe – to pochodzący z Kuby afroamerykański kul,t zwany także Las Reglas de Congo. Palo zdobyło szczególną popularność wśród czarnych niewolników, pracujących w hiszpańskich koloniach. Mroczna religia opiera się na oddawaniu hołdu przodkom, którzy mają szansę powrócić na ziemię za sprawą potęgi natury i tajemnych mocy zapisanych w różnych artefaktach – połamanych drzewach, kamieniach o konkretnym kształcie itd. Palo Mayobe szczególną rolę przypisuje także rytuałom, w których wykorzystuje się ciała zmarłych (np. w Wenezueli policja musiała walczyć z wyznawcami Palo, którzy wykradali z cmentarzy przypadkowe zwłoki).

Adolfo szybko uwierzył w to, że jest stworzony do dużo ważniejszych zadań na ziemi, niż tylko kradzieże, rozboje i handel narkotykami. Jego przyjaciele i rodzina byli przeświadczeni, że posiada telepatyczne moce i para się czarną magią (podobno przewidział zamach na Reagana w 1981). Ludzie zawsze się do niego garnęli, a on lubił im przewodzić. W 1983 roku Adolfo przybywa do miasta Meksyk, gdzie przez pewien czas zarabia na życie, stawiając tarota i przepowiadając przyszłość. Sukcesywnie zdobywa zaufanie kolejnych młodocianych przestępców, którzy wkrótce godzą się wesprzeć ideę stworzenia kultu opartego na religii Palo. Z czasem sekta Adolfo rośnie w siłę – przystępują do niej artyści, policjanci oraz cała masa dziwaków, złodziei i bandytów wszelkiego rodzaju. Aby ich omotać, Constanzo wymyśla coraz bardziej pokręcone ceremonie, wzbogacane o akty wyuzdanego seksu, przemocy, a wreszcie także o rytualne morderstwa. Składani w ofierze ludzie łapani są na bezdrożach Meksyku albo porywani z własnych domów i wywożeni na dobrze ukrytą farmę kultystów. Tam, w czasie ceremonii, poddawani są torturom, aż w końcu trafiają pod ostrze maczety samego Adolfo. Constanzo w kolejnych latach morduje w ten sposób ponad dwadzieścia pięć osób.

Kres jego kultu przychodzi niespodziewanie. Jednym z zamordowanych okazuje się bowiem obywatel USA, turysta – Mark J. Kilroy. Amerykańska policja wszczyna śledztwo i przypadkiem, badając trop związany z handlem narkotykami na meksykańskiej granicy, funkcjonariusze trafiają na ślad zbrodniarza. Kilku handlarzy narkotykami zostaje aresztowanych. Przestępcy okazują się kultystami Adolfo, przyciśnięci przez policję, szybko przyznają się do winy i wskazują swego przywódcę, nazywanego El Padrino (Ojciec Chrzestny). Zanim jednak FBI zdąży dotrzeć na trupią farmę, Adolfo Constanza popełnia samobójstwo. W ostatniej wizji przewidział bowiem podobno, jaki czeka go koniec.

Historię kultysty-sadysty, dość barwnie ukazuje horror „Borderland” z 2007 roku (w jednej z ról, znany z roli Sama we „Władcy Pierścieni”, Sean Astin). O El Padrino śpiewało także kilka death metalowych kapel, m.in. Church of Misery w piosence… „El Padrino”.

Wedle religii Palo, okrutny Adolfo wciąż ma szansę powrócić z zaświatów, osobiście mam jednak nadzieję, że taki powrót możliwy jest jedynie za pośrednictwem kinowego ekranu albo słów jakiegoś mało skocznego utworu.

Poprzednie artykuły z serii: „Mordercy lubią poniedziałki”

Mordercy lubią poniedziałki: Richard „The Iceman” Kuklinski – Lepiej dawać, niż brać.

Mordercy lubią poniedziałki – Charles Whitman.

Mordercy lubią poniedziałki: Axeman – jazz, siekiera i piekło.

Mordercy lubią poniedziałki: Graham Young – Krwawa herbatka dla mamuni i dla tatka.

Mordercy lubią poniedziałki: Morderczy Mikołaj – Ho, Ho, Ho Bruce Pardo.

„Psy Św. Bernarda” – montaż, realizacja, udźwiękowienie: Jakub Wilk, scenariusz i reżyseria: Łukasz Śmigiel, dźwięk: TubeStudio, w nagraniach udział wzięli: Mateusz Wacyra, Sebastian Kostecki, Aleksandra Cieśla, Martyna Bieżyńska, Anna Woźniak, Kalina Sobierajska, Małgorzata Pilczuk oraz Łukasz Śmigiel.

W zeszłym tygodniu udało mi się zapowiedzieć „Morderców” w Radiu Wrocław w programie Grzegorza Chojnowskiego. Zapraszam do wysłuchania krótkiego wywiadu. SŁUCHAJ

Powstało sporo horrorów, które w ten, czy inny sposób wykorzystują klimat Bożego Narodzenia. Sam także chętnie sięgam po świąteczne motywy, pisząc opowiadania grozy (np. „Wesołych Drzew” w zbiorze „Demony”, czy „Opowieść wigilijna” w zbiorze „Mordercy”). Jest bowiem coś mrocznego w tradycji wstawiania do domu ściętych, umierających drzew i zapraszania do stołu nieznajomych, którzy w czasie śnieżycy pukają do naszych drzwi. Znamy historie na temat koszmarnych pomocników Świętego Mikołaja i legendy, które tłumaczą, dlaczego zwierzęta odzywają się do nas ludzkim głosem tylko raz do roku… Jak się jednak okazuje – najbardziej przerażającą historię bożonarodzeniową jak zwykle musiało napisało za nas życie. Posłuchajcie…

Nasza opowieść zaczyna się tuż przed północą w Wigilię 2008 roku. Pod typową amerykańską willę otoczoną pozbawionym płotu ogrodem, podjeżdża stary Doge. Z samochodu wysiada potężnie zbudowany mężczyzna w stroju Świętego Mikołaja. Obrazek jak z filmu „Śnięty Mikołaj”… Wszystko jest na swoim miejscu – worek na prezenty, długa broda, czapa, szeroki pas i buty z cholewami. Nikt nie przypuszcza, że w worku na prezenty oraz pod jaskrawo czerwonym ubraniem, pan Mikołaj skrywa zestaw pistoletów maszynowych, miotacz płomieni domowej roboty, opłacony bilet lotniczy i 17 tysięcy dolarów.

Nie zwracając niczyjej uwagi, Mikołaj dzwoni do drzwi. Mimo że jest już późno, otwiera mu ośmioletnia dziewczynka, która przeciera oczy ze zdziwienia, a następnie zaczyna radośnie krzyczeć. Jej krzyk zamienia się w jęk bólu w chwili, gdy Mikołaj wyjmuje spod swego kubraka pierwszy automatyczny pistolet i strzela małej w głowę. Zgromadzona w drugiej części domu rodzina jest nadal nieświadoma zagrożenia. Głośno grająca telewizja zagłusza strzały.

Mikołaj przeskakuje nad trzęsącym się ciałem dziewczynki, rzuca na ziemię worek z wybuchowymi prezentami i wyciąga z niego dwa karabiny. Tak uzbrojony wchodzi do jadalni. Nikt ze zgromadzonych przy stole ludzi nie ma czasu aby zareagować. Są zdziwieni. Mikołaj? Karabiny? Zanim ktokolwiek wypowiedział słowo, padają trajkocące serie z automatów. Następnego dnia FBI poda do prasy informację o tym, że w jadalni wystrzelono ponad 200 pocisków. Większość z nich trafia w ruchome cele. Mikołaj morderca trafia dziewięć osób. Dwoje domowników ucieka. Jedna z kobiet wypada przez okno, łamiąc sobie nogę, a druga dobiega do drzwi i ucieka do sąsiadów, skąd wezwano pomoc.

Ciężko ranni krzyczą i wiją się na podłodze. Rany postrzałowe nie zabijają od razu. Ofiary czeka jeszcze wiele cierpienia. Nawet więcej niż przypuszczają, bo tajemniczy Mikołaj odrzuca karabiny i sięga po miotacz płomieni domowej roboty. Dom zalewa fala ognia. Wybucha pożar. Jakiś czas później kilkanaście wozów strażackich będzie go gasiło przez niemal dwie godziny, a policja znajdzie w ruinach doszczętnie popalone ciała. Identyfikacja będzie możliwa jedynie dzięki uzębieniu.

Po ataku miotaczem płomieni, Mikołaj ucieka. Jeszcze zanim wsiądzie do samochodu, zdejmuje z siebie kolorowe ubranie. Karabiny i worek pakuje do wozu, po czym jak gdyby nigdy nic… odjeżdża.

Policja znajduje jego ciało następnego dnia. Zginął po samobójczym strzale w głowę. Mikołaj nazywał się Bruce Pardo (fot. obok). Z zawodu był elektronikiem i pracował w firmie komputerowej. Wszyscy znajomi doceniali jego poczucie humoru, opanowanie oraz niebagatelne zdolności matematyczne. Skończył dobrą szkołę i niezłe studia. Motyw masakry, której dokonał nie jest do końca znany. Bruce zamordował w Wigilię swoją byłą żonę (wzięli rozwód tydzień wcześniej), Sylvię Pardo, byłych teściów i innych członków rodziny Ortega. FBI doszukiwało się motywu w przejściowych problemach finansowych niedoszłego Mikołaja, ale ta hipoteza wydaje się co najmniej cienka. Pardo nigdy wcześniej nie strzelał z broni ani nie miał do czynienia z produkcją uzbrojenia… Przygotowana gotówka i bilet lotniczy świadczą o tym, że planował ucieczkę. Na dodatek zaminował porzucony samochód, który musieli wysadzić saperzy (sic!). Dlaczego więc ostatecznie sam się zastrzelił? Dlaczego zdecydował się zaatakować w Wigilię tuż przed północą? Po co cała ta Świąteczna maskarada?

No cóż… Być może odpowiedzi na te pytania zna pies rodziny Ortega, który ocalał z masakry. Kłopot w tym, że od 2008 roku psisko nie chce gadać… Nawet w Boże Narodzenie.

W 2010 roku, Poly Styrene – wokalistka grupy X-Ray Spex nagrała piosenkę „Black Christmas” inspirowaną morderstwami dokonanymi przez Bruce’a Pardo…

POZOSTAŁE ARTYKUŁU Z SERII: MORDERCY LUBIĄ PONIEDZIAŁKI…

Mordercy lubią poniedziałki: Richard „The Iceman” Kuklinski – „Lepiej dawać, niż brać…”

Mordercy lubią poniedziałki – Charles Whitman

Mordercy lubią poniedziałki: Axeman – jazz, siekiera i piekło.

Mordercy lubią poniedziałki: GRAHAM YOUNG – Krwawa herbatka dla mamuni i dla tatka

Mordercy lubią poniedziałki: Morderczy Mikołaj – Ho, Ho, Ho Bruce Pardo.

Do galerii naszych poniedziałkowych morderców dołącza wreszcie pełnokrwisty wyspiarz. Graham Young mieszkaniec północnego Londynu, fascynat nazizmu, fan Adolfa Hitlera, hobbystycznie zajmujący się uprawianiem czarnej magii oraz wytwarzaniem trucizn… Na koncie ma trzy udowodnione morderstwa oraz usiłowanie popełnienia ponad dziewięćdziesięciu.

Pierwszymi ofiarami byli członkowie jego rodziny. Młody Graham zafascynowany nazistowskimi eksperymentami zaczął skupować po aptekach niewielkie ilości antymonu (stosowano go między innymi jako środek na wymioty). Aptekarzom opowiadał, że potrzebuje go do szkolnego eksperymentu. Prawda byłą jednak taka, że prowadząc szczegółowy dziennik truciciela, Graham eksperymentował na swojej przybranej matce, ojcu, siostrze i przyjaciołach. Truł ich wszystkich przez ponad rok (sąsiedzi byli przekonani, że rodzinę Youngów nęka jakiś nieznany wirus). Pierwsza trupem padła macocha… Wtedy też podejrzeń nabrała ciotka Grahama, ale nie zgłosiła się na policję, bo młody Young kilkakrotnie sam się zatruł (tak naprawdę nie miał tego w planie, ale kilkakrotnie zapominał, do którego produktu z lodówki dodał trucizny i sam także naraził zdrowie na szwank). Wreszcie po serii uzasadnionych oskarżeń, wysłano go do psychiatryka na dziewięć lat. Przez ten czas Young doskonalił swoją wiedzę na temat trucizn (był stałym bywalcem biblioteki i korespondował ze znanymi chemikami), a wychodząc ze szpitala z zaświadczeniem: „w pełni wyzdrowiał”, Graham poprzysiągł sobie, że od teraz będzie mordował truciznami przynajmniej jedną osobę rocznie.

Young poszedł na całość wkrótce po wyjściu ze szpitala. Zatrudniono go wtedy w ogromnej firmie zajmującej się wywoływaniem fotografii (atutem była podobno jego niebagatelna wiedza chemiczna). W firmie Graham nie zajmował się wprawdzie niczym poważnym, ale stanowisko, które otrzymał bardzo sprzyjało nabierającemu wprawy trucicielowi. Young miał bowiem zajmować się między innymi… parzeniem herbaty dla kolegów. Graham niezwykle sumiennie wykonywał swoje zadania. Herbatka, którą szykował dla pracowników miała sporo dodatków. Oprócz antymonu (pierwszy raz wyczytał o jego właściwościach w komiksie na temat tego, jak to kilku Duńczyków wybiło tą samą trucizną cały niemiecki batalion, zanieczyszczając antymonem wojskową studnię), używał także do produkcji swoich koktajli toksyczny tal (Ten sam, z którego produkuje się do dziś trutki na szczury i owady. \przy okazji – Young nie był jedynym seryjnym mordercą, trucicielem, który stosował akurat tę substancję). Wprawdzie kilkadziesiąt osób, które sukcesywnie podtruwał w pracy, przeżyło… Ale ich ciała doznały znacznych i nieodwracalnych uszkodzeń. Wreszcie padł kolejny trup.

Po dekonspiracji i oskarżeniu (na sali sądowej, Young groził ławie oskarżycieli, że zmiażdży im wszystkim głowy, jeśli go skażą), Graham został zamknięty w więzieniu, gdzie zaprzyjaźnił się z innym seryjnym mordercą – Ianem Bradym (ten z kolei gustował w szlachtowaniu porwanych dzieci). Jak się wkrótce okazało – obaj panowie mieli fisia na punkcie Adolfa Hitlera.

Ostatecznie Graham umiera w 1990 roku na atak serca. Pozostała po nim sterta notatek pełna przepisów na wielorakie trucizny i drobiazgowych opisów postępowania zawodowego truciciela.

O losach Younga opowiada całkiem zgrabny film z roku 1995 – „Pamiętnik młodego truciciela”, który zainspirował z kolei pewną młodą Japonkę do wytrucia jej rodziny. historię angielskiego truciciela opowiedziano również w kilku piosenkach. Ostro i wyraziście śpiewają o Youngu chłopaki z Macabre. Posłuchajcie…

* Ciekawostka – pierwszy zestaw małego chemika kupił Grahamowie… ojciec.

POZOSTAŁE ARTYKUŁU Z SERII: MORDERCY LUBIĄ PONIEDZIAŁKI…

Mordercy lubią poniedziałki: Richard „The Iceman” Kuklinski – „Lepiej dawać, niż brać…”

Mordercy lubią poniedziałki – Charles Whitman

Mordercy lubią poniedziałki: Axeman – jazz, siekiera i piekło.

Poprzedni odcinek naszego poradnika był małym skokiem w bok. Teraz wracamy do meritum. Już jest – piąty odcinek poradnika Pisanie dla opornych pt. PROMOCJA NA WŁASNYM PODWÓRKU. Zapraszam do czytania w serwisie Issuu oraz w formie pdf