W antologii pojawią się teksty takich autorów, jak: Izabela Szolc, Magdalena Kałużyńska, Katarzyna Rogińska, Katarzyna Szewczyk, Łukasz Orbitowski, Jacek Skowroński, Krzysztof Maciejewski, Kazimierz Kyrcz, Bartosz Czartoryski, Robert Cichowlas, Łukasz Śmigiel i Dawid Kain.

Do galerii naszych poniedziałkowych morderców dołącza wreszcie pełnokrwisty wyspiarz. Graham Young mieszkaniec północnego Londynu, fascynat nazizmu, fan Adolfa Hitlera, hobbystycznie zajmujący się uprawianiem czarnej magii oraz wytwarzaniem trucizn… Na koncie ma trzy udowodnione morderstwa oraz usiłowanie popełnienia ponad dziewięćdziesięciu.

Pierwszymi ofiarami byli członkowie jego rodziny. Młody Graham zafascynowany nazistowskimi eksperymentami zaczął skupować po aptekach niewielkie ilości antymonu (stosowano go między innymi jako środek na wymioty). Aptekarzom opowiadał, że potrzebuje go do szkolnego eksperymentu. Prawda byłą jednak taka, że prowadząc szczegółowy dziennik truciciela, Graham eksperymentował na swojej przybranej matce, ojcu, siostrze i przyjaciołach. Truł ich wszystkich przez ponad rok (sąsiedzi byli przekonani, że rodzinę Youngów nęka jakiś nieznany wirus). Pierwsza trupem padła macocha… Wtedy też podejrzeń nabrała ciotka Grahama, ale nie zgłosiła się na policję, bo młody Young kilkakrotnie sam się zatruł (tak naprawdę nie miał tego w planie, ale kilkakrotnie zapominał, do którego produktu z lodówki dodał trucizny i sam także naraził zdrowie na szwank). Wreszcie po serii uzasadnionych oskarżeń, wysłano go do psychiatryka na dziewięć lat. Przez ten czas Young doskonalił swoją wiedzę na temat trucizn (był stałym bywalcem biblioteki i korespondował ze znanymi chemikami), a wychodząc ze szpitala z zaświadczeniem: „w pełni wyzdrowiał”, Graham poprzysiągł sobie, że od teraz będzie mordował truciznami przynajmniej jedną osobę rocznie.

Young poszedł na całość wkrótce po wyjściu ze szpitala. Zatrudniono go wtedy w ogromnej firmie zajmującej się wywoływaniem fotografii (atutem była podobno jego niebagatelna wiedza chemiczna). W firmie Graham nie zajmował się wprawdzie niczym poważnym, ale stanowisko, które otrzymał bardzo sprzyjało nabierającemu wprawy trucicielowi. Young miał bowiem zajmować się między innymi… parzeniem herbaty dla kolegów. Graham niezwykle sumiennie wykonywał swoje zadania. Herbatka, którą szykował dla pracowników miała sporo dodatków. Oprócz antymonu (pierwszy raz wyczytał o jego właściwościach w komiksie na temat tego, jak to kilku Duńczyków wybiło tą samą trucizną cały niemiecki batalion, zanieczyszczając antymonem wojskową studnię), używał także do produkcji swoich koktajli toksyczny tal (Ten sam, z którego produkuje się do dziś trutki na szczury i owady. \przy okazji – Young nie był jedynym seryjnym mordercą, trucicielem, który stosował akurat tę substancję). Wprawdzie kilkadziesiąt osób, które sukcesywnie podtruwał w pracy, przeżyło… Ale ich ciała doznały znacznych i nieodwracalnych uszkodzeń. Wreszcie padł kolejny trup.

Po dekonspiracji i oskarżeniu (na sali sądowej, Young groził ławie oskarżycieli, że zmiażdży im wszystkim głowy, jeśli go skażą), Graham został zamknięty w więzieniu, gdzie zaprzyjaźnił się z innym seryjnym mordercą – Ianem Bradym (ten z kolei gustował w szlachtowaniu porwanych dzieci). Jak się wkrótce okazało – obaj panowie mieli fisia na punkcie Adolfa Hitlera.

Ostatecznie Graham umiera w 1990 roku na atak serca. Pozostała po nim sterta notatek pełna przepisów na wielorakie trucizny i drobiazgowych opisów postępowania zawodowego truciciela.

O losach Younga opowiada całkiem zgrabny film z roku 1995 – „Pamiętnik młodego truciciela”, który zainspirował z kolei pewną młodą Japonkę do wytrucia jej rodziny. historię angielskiego truciciela opowiedziano również w kilku piosenkach. Ostro i wyraziście śpiewają o Youngu chłopaki z Macabre. Posłuchajcie…

* Ciekawostka – pierwszy zestaw małego chemika kupił Grahamowie… ojciec.

POZOSTAŁE ARTYKUŁU Z SERII: MORDERCY LUBIĄ PONIEDZIAŁKI…

Mordercy lubią poniedziałki: Richard „The Iceman” Kuklinski – „Lepiej dawać, niż brać…”

Mordercy lubią poniedziałki – Charles Whitman

Mordercy lubią poniedziałki: Axeman – jazz, siekiera i piekło.

Mordercy lubią poniedziałki i dlatego w każdy poniedziałek będę Was raczył krótką historią słynnego morderstwa, mordercy albo ofiary… A wszystko to, ku przestrodze i zgodnie z przykazaniem – Nie morduj! Czytaj! Pierwsza mordercza historia dotyczy Charles’a Josepha Whitmana – studenta Uniwersytetu w Teksasie i żołnierza Marine, który 1 sierpnia 1966 roku zastrzelił 16 osób i zranił 32 kolejne w czasie strzelaniny na terenie uniwersyteckiego campusu. Stephen King napisał o nim – ulubiony snajper Ameryki.

Charles strzelał z poziomu obserwacyjnego uniwersyteckiej wieży. Przedtem zamordował także matkę i żonę. W swoim pamiętniku napisał, że chciał uchronić je przed złem tego świata i zapewniał, że żałuje swoich czynów. Robiąc ostatnie zapiski poprosił także o wykonanie autopsji na jego zwłokach, która miałaby wyjaśnić narastające bóle głowy. Autopsja wykazała, że Charles miał guza mózgu, który mógł być przyczyną nie tylko dokuczającego mu bólu głowy, ale i napadów szaleństwa. (zdjęcie obok – wieża Uniwersytetu)

Na wieżę obserwacyjną Uniwersytetu dostał się bez większych przeszkód, wnosząc w torbie trzy karabiny, strzelbę i załadowane Magnum. Pierwszą osobą, która stanęła mu na drodze była recepcjonistka na wyższym poziomie wieży, którą Charles zabił (choć nie od razu), zadając cios kolbą jednego z karabinów. Chwilę później, kiedy schował ciało za kanapą, zaskoczyła go para młodych ludzi, wracająca z tarasu widokowego. Cała trójka wymieniła się pozdrowieniami i młodzi ludzie nietknięci przez Whitmana, który przez cały czas ściskał w ręce karabin, zeszli bezpiecznie na dół. Później na policji para zeznała, że widzieli na podłodze krew, którą wzięli za farbę, a na pytanie, czy karabin Whitmana i jego moro nie wzbudziło ich podejrzeń, oboje stwierdzili że Charles wyglądał na pracownika, który miał wystrzelać gołębie (zdjęcie obok – martwy Whitman, wkrótce po zdobyciu wieży przez policję)

O Whitmanie nagrano kilka piosenek. Mnie najbardziej przeraża ta stworzona, przez horror clownów z Insane Clown Posse.

W jednej z ekranizacji rekonstruującej tragiczne wydarzenia z 1 sierpnia 1966 roku, Whitmana zagrał Kurt Russel.

Zaczął się rok 2011. To ważny dla mnie rok. Moja ukochana zostanie moją żoną, zbliża się powoli obrona doktoratu i lada chwila wyjdzie moja czwarta książka. Conan Doyle pisał kiedyś, że to właśnie napisanie czwartej książki czyni marzyciela pisarzem… Sam nie wiem. Pisało mi się ją równie miło, co pozostałe. Nieustannie myślałem tylko o tym, czy sprawię swoimi pomysłami frajdę Czytelnikom. Może tylko presja czasu była większa, bo zawalałem kolejne terminy i było mi głupio… Koniec końców – jestem zadowolony z tej książki. „Mordercy” to dwanaście naprawdę mrocznych i pokręconych opowiadań. W najbliższym czasie będę miał jeszcze wiele okazji, aby Wam opowiedzieć o tej książce, więc tymczasem zaprezentuję jedynie projekt finalnej okładki i spis opowiadań, które znajdą się w środku (niekoniecznie w tej kolejności). Zbiór „Mordercy” pojawi się w marcu i oczywiście nie byłbym sobą, gdybym wraz z przyjaciółmi nie szykował różnych „atrakcji” związanych z jego premierą :-) Mam nadzieję, że sprawią Wam sporo schizolskiej radości :-)

1.Kozioł ofiarny
2.Opowieść wigilijna
3.Klatka Atmana
4.Śledztwo
5.Prawdziwa historia stracha na wróble
6.Krąg
7.Do samego końca
8.Constant
9.Za minutę północ
10.Omega
11.Śmierć na trzy
12.Rocznik 1866
PLUS
13.Opowiadanie ukryte:Psy Św. Bernarda

Co prócz tego? W każdą środę od g. 17.00 w Uniradiu możecie posłuchać mojej autorskiej audycji z muzyką Stinga i artystów mu pokrewnych – 4 kwadranse ze Stingiem do potęgi… W programie literackim Ani Woźniak opowiadałem także co nieco na temat nadchodzącej premiery „Morderców”. W piątek 21 stycznia, studenci Instytutu Dziennikarstwa będą w ramach Poligonu medialnego, będą wywiadować mnie na tematy związane z pisaniem i wydawaniem książek (postaram się coś z tego nagrać i wrzucić do sieci). W druku pojawi się wkrótce także mała odskocznia od grozy, opowiadanie-komedia pt. „Nie śniło się filozofowi”, które wyląduje w trzecim numerze magazynu literackiego DOZA. Pobocznych publikacji będzie w tym roku zresztą całkiem sporo. O wszystkim staram się informować Was na Facebooku i naturalnie na Dobrych Historiach.

Stay Sharp!

W oczekiwaniu na opowiadania, które znajdą się w zbiorze „Mordercy„, gorąco polecam Wam lekturę antologii mrocznego kryminału „Mogliby w końcu kogoś zabić„, w którym także moje opowiadanie pt. „Noc wszystkich trupów”. Przeczytajcie recenzję całego zbioru pióra Łukasza Orbitowskiego i zapowiedź opowiadania mojego autorstwa, która ukazała się na blogu „Zacisze literackie„, a w wolnej chwili posłuchajcie także kilku pierwszych akapitów „Nocy wszystkich trupów” w wersji audio.

„Noc wszystkich trupów” Łukasza Śmigla to opowiadanie bardziej z kategorii horroru i okultyzmu aniżeli kryminału. W lesie zostaje przyłapany mężczyzna zakopujący nagie ciało kobiety z obciętymi dłońmi. Zostaje aresztowany ale zanim dochodzi do przesłuchania, sprawca popełnia w celi samobójstwo. Ale nie jest to typowe samobójstwo – mężczyzna podciął sobie żyły i zmarł na środku narysowanego własną krwią koła pełnego dziwnych symboli. Komisarz Leonard Skuna postanawia poprosić o pomoc w śledztwie swojego kolegę antropologa, specjalistę od śmierci, tanatologii i starożytnych wierzeń. To co wspólnie odkryją, przejdzie ich najśmielsze oczekiwania… To najbardziej krwawe opowiadanie w zbiorze. Trup ściele się tu gęsto a krew leje się strumieniami i to w dosłownym tego słowa znaczeniu. Co wrażliwszych czytelników ostrzegam przed wstrząsającymi scenami (szczególnie finałową!) i odradzam jedzenia czegokolwiek przed czytaniem tej historii. Przy niektórych opisach zbiera się na wymioty. Łukasz Śmigiel jest znanym pisarzem z kręgu fantastyki i również „Noc wszystkich trupów” można by wrzucić do tego pojemnego worka. Magia, okultyzm, pradawne wierzenia i klątwy czynią to opowiadanie trochę nierealnym ale z drugiej strony realizm opisu jest przekonujący, że podczas lektury zapominamy, że to fikcja literacka i przeszywa nas dreszcz, że coś takiego mogłoby się jednak wydarzyć…

No cóż, nie dostałbym orderu za regularność aktualizacji… A powodem każdej kolejnej zwłoki jest oczywiście realizowanie kolejnych projektów, o których w aktualizacji warto pisać – i tak koło się zamyka. No to zaczynamy krótkie streszczenie ostatnich miesięcy…

Literacko –Kończę prace nad „Mordercami”, którzy pojawią się na rynku po Nowym Roku. Pisanie zbioru opowiadań jest niestety bardziej czasochłonne od pisania powieści. Zamiast jednej fabuły mamy ich kilkanaście, do tego setka bohaterów, dziesiątki miejsc akcji, a wszystko musi być maksymalnie dopracowane, bo liczba Czytelników „Demonów” do czegoś zobowiązuje…

W tej chwili szykuję ostatnią paczkę sześciu tekstów, które polecą do Wydawcy. Ostatecznie opowiadań będzie w zbiorze 12 lub 13, plus esej i słuchowisko do ściągnięcia z sieci. Wszystko razem układa się w solidnych rozmiarów książkę. Mam nadzieję, że „Mordercy” zadziwią Was galerią postaci i różnorodnością konwencji – będzie groza, thriller, kryminał, hard SF, a nawet dark fantasy… Każdy powinien znaleźć coś dla siebie. Na dodatek jedno z morderczych opowiadań nie przestaje mnie duchowo prześladować i wyraźnie domaga się rozwinięcia w powieść… Tylko, gdzie kupić czas na jej napisanie? W promocję zaangażowała się graficznie znakomita Agata Cholewa, która przygotowuje grafiki (poniżej możecie rzucić okiem na jej pierwsze projekty okładek). W moim studiu trwa także produkcja materiałów filmowych i dźwiękowych, które – mam nadzieję, przebiją wszystko, co dotąd robiliśmy. Rzućcie okiem także na jeden z projektów ilustracji znakomitej Agaty oraz screen z trailera, na którym pojawiła się Monika Krześniak.

W międzyczasie nieustannie pracujemy z Sebastianem Zakrzewskim nad powieścią „Cmentarzysko”, zaglądajcie więc na jej bloga, aby dowiedzieć się jak nam idzie… Aby trochę popromować zbiór opowiadań: „Mogliby w końcu kogoś zabić”, nagraliśmy u mnie w studiu fragment opowiadania pt. „Noc wszystkich trupów”, z bohaterami „Cmentarzyska” w roli głównej (montaż – Jakub Wilk). Posłuchajcie zatem, co z tego wyszło.

Jakby tego było mało – mamy już wydawcę zbioru opowiadań o najbardziej pechowym pogromcy zła w historii ludzkości, który piszę razem z Bartkiem Czartoryskim. Ten odjechany komedio-horror pojawi się także po Nowym Roku.

Dziennikarstwo i publicystyka – Co tu dużo gadać. Pisanie doktoratu nie zostawia mi zbyt wiele czasu na dziennikarskie ekscesy, ale udało nam się wrócić z czasopismem LŚNIENIE – numer trzeci już do kupienia online z odnowionej strony pisma www.lsnienie.com

Promujemy LŚNIENIE gdzie się da – ostatnio podczas Horror Festiwalu biegałem z mikrofonem zapowiadając wyświetlane filmy. Byliśmy ze stoiskiem na Innych Sferach, robimy przymiarki do NiuConu 2010. Organizujemy także Halloween Party w jednym z wrocławskich klubów (będę w nim czytał krwawe fragmenty „Morderców”), przygotowujemy specjalne dodatki na maraton „PIŁY” (bonusowe wydanie w pdf, wkładki) no i naturalnie numer 4, którego premiera w grudniu tego roku… A czas ucieka!

O artykułach, które pojawią się w różnych pismach będę informował Was na bieżąco… Na dniach pojawił się czwarty numer magazynu ZNACZENIA, w którym razem z Bartkiem Czartoryskim piszemy sporo na temat fenomenu gore oraz ekstremy torture porn. Wracam także do zaniedbanej serii IwPADł mi w ręce dobry komiks na portalu Nowa Gildia – nowy tekst już w nadchodzącym tygodniu.

A na koniec… Na koniec… Jak zawsze obiecam regularne aktualizacje na blogu, bo przecież chyba nie wszyscy jeszcze dali się opanować Facebookowi…

Rusza blog mojej nowej powieści, która powstaje w duecie z Sebastianem Zakrzewskim. Z bloga dowiecie się jak to jest pisać powieść w autorskiej spółce, poznacie nasze inspiracje, opiszemy Wam wszystko, tak jak rzeczywiście to wygląda – twórcze zastoje i chwile euforii :-)
http://powiesccmentarzysko.blogspot.com/

Na stronie wydawnictwa Oficynka pojawiła się już oficjalna zapowiedź antologii opowiadań sensacyjno-kryminalnych pt. „Mogliby w końcu kogoś zabić„. W książce znajdzie się także premierowe opowiadanie mojego autorstwa, pt. „Noc wszystkich trupów„, mroczny thriller kryminalny, w którym poznacie bohatera mojej kolejnej powieści (premiera jeszcze w tym roku), rozwiązującego mroczne zagadki antropologa śmierci – Ernesta Alta. Premiera antologii już w lipcu 2010!