W najnowszym numerze literackiego magazynu „Doza„ (premiera lada chwila) znajdziecie moje nowe, niefantastyczne i niegroźne, ale za to komediowe i lekkie opowiadanie pt. „Nie śniło się filozofowi”. Recz o seksie, miłości oraz damsko-męskich zawirowaniach. Wszyscy, którym podobała się moja powieść pt. „Muzykologia” oraz inne z moich niestrasznych pomysłów, na pewno będą usatysfakcjonowani.

Kim był ten cały Walenty? Czyżby cherubinkiem z różową pupką? Na całe szczęście, nie. Walenty był lekarzem i biskupem za panowania Klaudiusza II Gockiego. Cesarz ten (kawał świra, zresztą) zabronił młodym mężczyznom wchodzić w związki małżeńskie. Uważał bowiem, że najlepszymi żołnierzami są legioniści nie mający rodzin (i spółkujący z owcami!). Zakaz ten złamał właśnie biskup Walenty, który cichcem błogosławił śluby młodych legionistów. Plotka poszła jednak w las i biskupa wtrącono do więzienia, gdzie zakochał się w niewidomej córce pilnującego go strażnika (sic!). Dziadki mawiają, że ukochana Walentego (przypomnę -wcześniej biskupa) pod wpływem miłości odzyskała wzrok. Cesarzowi takie cuda były naturalnie nie w smak, więc nie bawiąc się w zbędne ceregiele, Klaudiusz (któremu w miłości szło nie najlepiej) kazał zabić Walentego. W przeddzień egzekucji Walenty napisał podobno liścik do swojej ukochanej, który podpisał: „Od Twojego Walentego”. Egzekucję wykonano 14 lutego 269 r.

Teraz, kiedy wiecie już że tak naprawdę obchodzimy dziś święto księdza, który spółkował z niewidomą dziewką, a na dodatek – uzdrowił niewiastę miłością (brzmi ciekawie!), za co ścięto mu łeb… Możemy przejść do drugiej części mojego wpisu, w którym chciałem Wam podpowiedzieć jak można spędzić Walentynki, w przerwach pomiędzy jednym, a drugim mizianiem, czy też uzdrawiającym umysł i serce całusem.

Film: The Crow. Jedna z najbardziej romantycznych historii jakie dane mi było oglądać w życiu. Mroczna opowieść Alexa Proyasa (zanim zaczął kręcić blockbustery w Hollywood, podarował teledyski Stingowi do pogrzebowej płyty „Soul Cages” i stworzył niepokojące „Dark City”, bez którego nie byłoby „Matriksa”). Film o zemście zza grobu opowiedziany w oparciu o słynną serię komiksową Jamesa O’Barra. W roli głównej nieodżałowany Brendon Lee, który pechowo zginął na planie (zastrzelony w jednej ze scen – ktoś bowiem zamiast ślepaków podłożył ostrą amunicję). Wspaniała muzyka, w tym – cudownie rozpoznawalny utwór The Cure „Burn”. Niezwykle gotyckie zdjęcia, znakomite dialogi i pięknie pokazana przemoc. A jeśli komuś mało – sam Kruk, postać tragiczna, błazen śmierci, romantyk, ale zarazem prawdziwy facet hołdujący starym rycerskim zasadom, który dla swej ukochanej jest w stanie wrócić nawet zza grobu. Pozycja obowiązkowa.

Muzyka: David Bowie – „Hours”. Mocno niedoceniany album. Fani Bowiego za nim nie przepadają. Dużo lepiej odbierają go przypadkowi słuchacze i w tym tkwi właśnie potęga zawartych na tej płycie piosenek. Tkliwe, romantyczne, momentami przejmujące melodie, świetne teksty, przebojowe „Thursday’s Child” (Utwór został oryginalnie napisany na potrzeby gry komputerowej „Omikron: The Nomad Soul”) i gitary Reevesa Gabrelsa (znanego ze współpracy choćby z Johnem Scofieldem, czy Robertem Smithem). „Hours” to Bowie, który kolejny raz zmienia twarz – tym razem staje się romantycznym bardem, który jak dla mnie stworzył muzykę ilustracyjną idealnie pasującą do grafik Siudmaka (powyżej grafika pt. „It’s All About Love” – kopia wisi u mnie w kuchni :-).

Książka: Nick Hornby – „Wierność w stereo”. Książka o miłości trzydziestolatków, o braku porozumienia, o tym że naprawdę trudno okiełznać swoje ego i szukać kompromisów w związku. To także książka o muzyce. Świetnie napisana, całkiem nieźle zekranizowana. Hornby to już klasa sama w sobie, szczególnie jeśli chodzi o umiejętnie dawkowany humor i zdolność zapisywania zdań, które zostają czytelnikowi na lata w głowie: „Wiem, że moje płyty nigdy nie zagadałyby do jej płyt na przyjęciu czy imprezie„. So cool…

Dla jaj: „Krwawe Walentynki 3D” – Walentynki, wieczór ma się powoli ku końcowi. Szeryf z małego, górniczego miasteczka przybywa na miejsce zbrodni. Dopiero co dowiedział się, że w miejskim szpitalu szalony górnik zamordował kilkanaście osób. Przechodząc przez kolejne pomieszczenia, czuje jakby wędrował przez piekło. Migające jarzeniówki oświetlają pozbawione nóg ludzkie korpusy. Dookoła walają się ciała z rozerwanymi klatkami piersiowymi, a pod ścianami leżą obcięte ręce i zmiażdżone nogi. Na jednym z luster w sali operacyjnej ktoś namalował krwią czerwone serce. Tak zaczyna się koszmar… Wielu znajomych, będących miłośnikami historii obyczajowych, często wypytuje mnie o sens oglądania horrorów z gatunku „Krwawych walentynek”. Ubolewają nad dziurami w ich scenariuszu, naiwnością fabuł i najwyżej dostateczną grą aktorską. Odpowiadam im zwykle pytaniem na pytanie. Indaguję o to, dlaczego spędzają wiele godzin na oglądaniu trywialnych komedii romantycznych? – Bo komedie romantyczne oglądane od czasu do czasu są fajne, luźne i rozrywkowe – odpowiadają… No właśnie. Takie powinny być również dobre slashery.

Zaczął się rok 2011. To ważny dla mnie rok. Moja ukochana zostanie moją żoną, zbliża się powoli obrona doktoratu i lada chwila wyjdzie moja czwarta książka. Conan Doyle pisał kiedyś, że to właśnie napisanie czwartej książki czyni marzyciela pisarzem… Sam nie wiem. Pisało mi się ją równie miło, co pozostałe. Nieustannie myślałem tylko o tym, czy sprawię swoimi pomysłami frajdę Czytelnikom. Może tylko presja czasu była większa, bo zawalałem kolejne terminy i było mi głupio… Koniec końców – jestem zadowolony z tej książki. „Mordercy” to dwanaście naprawdę mrocznych i pokręconych opowiadań. W najbliższym czasie będę miał jeszcze wiele okazji, aby Wam opowiedzieć o tej książce, więc tymczasem zaprezentuję jedynie projekt finalnej okładki i spis opowiadań, które znajdą się w środku (niekoniecznie w tej kolejności). Zbiór „Mordercy” pojawi się w marcu i oczywiście nie byłbym sobą, gdybym wraz z przyjaciółmi nie szykował różnych „atrakcji” związanych z jego premierą :-) Mam nadzieję, że sprawią Wam sporo schizolskiej radości :-)

1.Kozioł ofiarny
2.Opowieść wigilijna
3.Klatka Atmana
4.Śledztwo
5.Prawdziwa historia stracha na wróble
6.Krąg
7.Do samego końca
8.Constant
9.Za minutę północ
10.Omega
11.Śmierć na trzy
12.Rocznik 1866
PLUS
13.Opowiadanie ukryte:Psy Św. Bernarda

Co prócz tego? W każdą środę od g. 17.00 w Uniradiu możecie posłuchać mojej autorskiej audycji z muzyką Stinga i artystów mu pokrewnych – 4 kwadranse ze Stingiem do potęgi… W programie literackim Ani Woźniak opowiadałem także co nieco na temat nadchodzącej premiery „Morderców”. W piątek 21 stycznia, studenci Instytutu Dziennikarstwa będą w ramach Poligonu medialnego, będą wywiadować mnie na tematy związane z pisaniem i wydawaniem książek (postaram się coś z tego nagrać i wrzucić do sieci). W druku pojawi się wkrótce także mała odskocznia od grozy, opowiadanie-komedia pt. „Nie śniło się filozofowi”, które wyląduje w trzecim numerze magazynu literackiego DOZA. Pobocznych publikacji będzie w tym roku zresztą całkiem sporo. O wszystkim staram się informować Was na Facebooku i naturalnie na Dobrych Historiach.

Stay Sharp!

W najbliższym czasie szykują mi się bardzo różne spotkania i prelekcje. Już w poniedziałek (22.11) pojawię się we wrocławskiej telewizji Kampus, gdzie będę prowadził warsztat z zakresu pracy głosem i zasad mówienia do mikrofonu. 26 listopada pojawię się w roli gościa na kolejnej edycji wrocławskiego Internet Day, gdzie będę opowiadał o tym, dlaczego tak chętnie sprzedajemy informacje o sobie w sieci. Wreszcie w ramach Międzynarodowego Festiwalu Kryminału, 2 grudnia, pojawię się razem z Łukaszem Orbitowskim w Kawiarni Literatka, Rynek 56 na panelu KRYMINAŁ W GROZIE, GROZA W KRYMINALE, który poprowadzi prowadzi znakomity Bartosz Czartoryski. Moreover – w każdy poniedziałek we wrocławskim radiu UniRadio, od g. 17.00, możecie słuchać mojej audycji nawiązującej do klimatów znanych z powieści „Muzykologia„.

Nadchodzi czas urlopów i wielu z Was szuka lekkiej i przyjemnej powieści, która umili Wam chwile relaksu. Rok temu w księgarniach pojawiła się moja niegroźna, za to romantyczno-obyczajowa powieść przepełniona muzycznymi anegdotami i nawiązaniami do twórczości imć Stinga, który wkrótce wyda kolejny album. Jeżeli szukacie urolopowej książki, „Muzykologia” może okazać się strzałem w dychę. Poczytajcie sami, co sądzą o niej Czytelnicy i Czytelniczki…

Sklep Merlin.pl
Agnieszka Mazur
Historia romansu człowieka z muzyką

*****

Życie szczególnie wrażliwych jednostek różni się od tego, które wiodą zwykli ludzie. Tak jest w przypadku narratora „Muzykologii”, człowieka, dla którego muzyka stanowi esencję wszystkiego. Są też i pokręceni przyjaciele, trójkąty miłosne i praca w radiu, ale wszystkiemu temu przygrywają najcenniejsze dla bohatera melodie. „Muzykologia” to kolejne, po „Demonach”, wydawnictwo Łukasza Śmigla. Od poprzedniej książki najnowsza różni się tym, że nie oscyluje wokół tematyki horroru, no i nie jest zbiorem opowiadań, a zwartą powieścią. W „Muzykologii” ściera się kilka tematów przewodnich. Najważniejsza jest oczywiście muzyka, opisywana przez autora tak, jak kobieta mogłaby opisywać swoją wymarzoną sukienkę. Relacje damsko-męskie niby stanowią trzon fabuły, ale tak naprawdę stoją jakby na dalszym torze. Śmigiel doskonale oddaje atmosferę panującą w radiu, tak, że nawet czytelnik, który z tym medium nie miał nigdy nic wspólnego może się poczuć, jakby znalazł się w wyciszonym studiu, ze słuchawkami na uszach. Wszystkie te wątki podane są w formie łatwej, lekkiej i przyjemnej, a to głównie za sprawą języka Śmigla, który ma talent do pisania tak, że czytanie stworzonych przez niego zdań nie nastręcza żadnej trudności. W zasadzie jedyną wadą „Muzykologii” jest to, że tak szybko się kończy. Łukasz Śmigiel pokazuje, że jest autorem uniwersalnym. Co więcej, śmiało można powiedzieć, że z tekstu na tekst staje się coraz lepszym pisarzem. „Muzykologia” może się spodobać nawet tym czytelnikom, którzy nie są rozkochani w muzyce. To po prostu świetna, lekka książka o fajnym facecie.

Sklep Merlin.pl
Tomasz Szulig
Lekka i przyjemna powieść obyczajowa na wakacje. Mocno muzyczna.

*****

Książkę przeczytałem przypadkiem, podbierając ją mojej dziewczynie. Autora kojarzyłem z wydanego wcześnie zbioru opowiadań grozy i głownie dlatego zaciekawiłem się nagłą zmianą pisarskich klimatów. Książek „romantycznych” raczej nie czytam, ale przy „Muzykologii” w trzy deszczowe wieczory bawiłem się znakomicie. Po pierwsze jest lekko i nieźle napisana. Po drugie przeciwnicy romansów znajdą w książce dwie i pół tony muzycznych anegdot nie na temat elektro umpa umpa tylko muzyków z lat 90tych (słuchacze Trójki będą się czuli jak w domu). Po trzecie wreszcie, śmiem twierdzić, że to jedna z niewielu książek, przy których rzeczywiście śmiałem się pod nosem, niektóre sceny rodem z filmu lock stock. Dodatkowy atut to wszechobecne nawiązania do Stinga, którego nie ukrywam lubię, choć bardziej z czasów The Police. No i tyle. Powieść polecam, mam nadzieję, że autor szykuje coś nowego. Ciekawe czy tym razem science fiction? Czas pokaże.

Sklep portalu Nowa Gildia
Tomek
Powieść obyczajowa idealna na urlop…

****

Fani muzyki i damsko-męskich gagów powinni być zadowoleni. Młody pisarz, który wcześniej zajął się horrorem („Demony”) teraz prezentuje powieść pełną muzycznych anegdot, pikantnych romansów, sytuacyjnych żartów i klimatu rodem z „wierności w stereo”. Książka wymarzona na odpoczynek, szczególną przyjemność sprawi wszystkim fanom Stinga i rockowych melodii lat 80 & 90tych. warto sięgnąć i aż strach pomyśleć, jaki styl autor wybierze przy kolejnej powieści. Polecam też rzucić okiem i uchem na uzupełniający książkę blog Muzykologa: http://muzykolog.blogspot.com/

BLOG: Wieczór z książką
Autor: Foxinaa

Nie do końca miałam pojęcie, czego mogę spodziewać się biorąc do ręki Muzykologię, czyli the best of …spraw damsko-męskich, spraw wyrażonych stricte męskim okiem. Nieco sceptycznie zabrałam się do czytania i musze przyznać się, iż powieść zyskała moją aprobatę, pomimo, iż aspekt uczuciowy w niej zawarty nie do końca przełknęłam, czy też zrozumiałam(?).

Jest to w głównej mierze powieść o miłości do muzyki, która bezsprzecznie wysuwa się tutaj na plan pierwszy, niejednokrotnie przywołując liczne, często miłosne, wspomnienia głównego bohatera, młodego dziennikarza radiowego. Prezentując czytelnikowi całkiem pokaźną dawkę wiedzy o piosenkach, snuje jednocześnie opowieść o samym sobie, swoich przyjaźniach (męskich) i perypetiach miłosnych. W okamgnieniu nasuwa się pogląd, iż bohater to pasjonat i spec w dziedzinie muzyki, bynajmniej nie w sferze miłości. Bowiem relacje z byłą wielką miłością oraz aktualną dziewczyną pełzną w dziwnym, nieokreślonym kierunku, a punkt kulminacyjny wywołał we mnie pewne nienasycenie. Na szczęście nie brak tutaj perspektywy męskiej przyjaźni, znacznie ciekawiej wyeksponowanej.

Powieść nieco sentymentalna, przy tym ciekawie napisana, wbrew pozorom potrafi zaabsorbować. Czuć w niej potencjał, także z niecierpliwością oczekuję kolejnych powieści Śmigla, może tylko odrobinę bardziej męskich.

Moja ocena: 4/6

BLOG: Czytanie równa się oddychanie
Autor:Moni Libri

Dawno nie czytałam tak świetnej książki z kategorii lekkich i przyjemnych. Cieszę się, że dostałam ją od Kalio i cieszę się, że chciałam ją dostać od Kalio haha to, że od wczorajszego wieczoru, a raczej nocy, na dziś pozostało mi do przeczytania kilka stron oraz to, że postanowiłam przerwać lekturę „Pchlego Pałacu” o czymś świadczy.

„Muzykologia” Łukasza Śmigiel to jedyna książka, przy której czytaniu mogłam słuchać muzyki, a to chyba dla tego, że ona cała jest muzyką. Opisuje ona życie „radiowca” uwikłanego z historie miłosne i związane z nimi rozterki. Dzięki umiejętnie wtrącanym opowieściom z przeszłości, które autor tak fantastycznie łączy w jedną całość roztacza on przed nami spory kawał swojego życia przy tym nawiązując do treści piosenek ulubionych wykonawców co sprawia po trosze, że książka staje się lekko romantyczna. Począwszy od pierwszych spotkań z muzyką, płytami i tekstem poznajemy początki jego fascynacji radiem (zabawne, że ja też naukę języka angielskiego zaczynałam od ambitnego tłumaczenia dla siebie tekstów Stinga!).

Faktem jest też, że nie czytałam jeszcze chyba nigdy, bądź też nie pamiętam tego faktu książki, którą napisał mężczyzna, a która traktowałby w taki sposób miłość – nie jako fizyczność, spotkanie dwóch ciał ale prawdziwe uczucie, książki, która w tak szczery sposób opowiadałaby przeżycia autora z kobietami – i znowu nie mam na myśli zbliżeń fizycznych lecz duchowe. „Muzykologia” to historia o zrozumieniu drugiego faceta i męskiej przyjaźni. Książka, która zarówno wzrusza i rozśmiesza, a zakładając zupełnie inny obcas jest równie wygodną odskocznią od wiecznie wałkowanej damskiej literatury.

A prywatnie książka Łukasza Śmigiel sprawiła, że wyciągnęłam z szafy stare, dawno zapomniane, zakurzone nieraz płyty. A dziś kończyłam ją przy dźwiękach, jak dla mnie romantycznego, uderzania w klawisze fortepianu Arne’go Schmitt’a z niezapomnianym obrazem Rynku Krakowskiego przed oczami i czytało mi się tak miło, że aż żal było kończyć. I koniecznie muszę dodać, że książka ta to moja podróż w czasie do fantastycznej przeszłości.

Sklep EMPIK.pl
Autor: DURBONT
Ciepły zimowy romans

Książka obowiązkowa dla fanów muzyki Stinga, dla wszystkich romantycznych dusz spowitych w zimowo-jesienne swetry, dla fanów radiowej Trójki i ciekawskich, którzy chcą się dowiedzieć, w jaki sposób mógłby wyglądać romantyczny everyman XXI wieku… Jeżeli taki człowiek w ogóle może jeszcze istnieć. Godna polecenia.

Szukam pierwotnego strachu” – wywiad z Łukaszem Śmiglem, autorem powieści „Muzykologia” i zbioru opowiadań „Demony” w Gazecie Polska The Times… Przeczytajcie i dowiedzcie się więcej na temat bohaterów „Muzykologii” i roli Stinga w premierowej powieści Łukasza. Czytaj wywiad…

Zapraszamy do wysłuchania wywiadu z Łukaszem Śmiglem w radiu Wrocław. W programie Grzegorza Chojnowskiego „Żywa kultura”, Łukasz opowiadał o powieści „Muzykologia„, wspomnieniach z lat 90tych, o książkach Nicka Hornby’ego i literaturze popularnej. Posłuchajcie

Serdecznie dziękujemy Wszystkim, którzy odwiedzili konto powieści „Muzykologia” w portalu Nasza Klasa. Wielkie dzięki za wszystkie zaproszenia, każdego dnia przychodzą kolejne. Bawcie się dobrze z „Muzykologią” – już niedługo kolejne podcasty, materiały filmowe i konkursy z nagrodami. Konto powieści w portalu Nasza Klasa znajdziesz tutaj.