Młody Adolfo został ochrzczony i służył jako ministrant w kościele katolickim, ale w domowym zaciszu, jego odurzająca się narkotykami matka, uczyła go zupełnie innej religii. Palo Mayobe – to pochodzący z Kuby afroamerykański kul,t zwany także Las Reglas de Congo. Palo zdobyło szczególną popularność wśród czarnych niewolników, pracujących w hiszpańskich koloniach. Mroczna religia opiera się na oddawaniu hołdu przodkom, którzy mają szansę powrócić na ziemię za sprawą potęgi natury i tajemnych mocy zapisanych w różnych artefaktach – połamanych drzewach, kamieniach o konkretnym kształcie itd. Palo Mayobe szczególną rolę przypisuje także rytuałom, w których wykorzystuje się ciała zmarłych (np. w Wenezueli policja musiała walczyć z wyznawcami Palo, którzy wykradali z cmentarzy przypadkowe zwłoki).

Adolfo szybko uwierzył w to, że jest stworzony do dużo ważniejszych zadań na ziemi, niż tylko kradzieże, rozboje i handel narkotykami. Jego przyjaciele i rodzina byli przeświadczeni, że posiada telepatyczne moce i para się czarną magią (podobno przewidział zamach na Reagana w 1981). Ludzie zawsze się do niego garnęli, a on lubił im przewodzić. W 1983 roku Adolfo przybywa do miasta Meksyk, gdzie przez pewien czas zarabia na życie, stawiając tarota i przepowiadając przyszłość. Sukcesywnie zdobywa zaufanie kolejnych młodocianych przestępców, którzy wkrótce godzą się wesprzeć ideę stworzenia kultu opartego na religii Palo. Z czasem sekta Adolfo rośnie w siłę – przystępują do niej artyści, policjanci oraz cała masa dziwaków, złodziei i bandytów wszelkiego rodzaju. Aby ich omotać, Constanzo wymyśla coraz bardziej pokręcone ceremonie, wzbogacane o akty wyuzdanego seksu, przemocy, a wreszcie także o rytualne morderstwa. Składani w ofierze ludzie łapani są na bezdrożach Meksyku albo porywani z własnych domów i wywożeni na dobrze ukrytą farmę kultystów. Tam, w czasie ceremonii, poddawani są torturom, aż w końcu trafiają pod ostrze maczety samego Adolfo. Constanzo w kolejnych latach morduje w ten sposób ponad dwadzieścia pięć osób.

Kres jego kultu przychodzi niespodziewanie. Jednym z zamordowanych okazuje się bowiem obywatel USA, turysta – Mark J. Kilroy. Amerykańska policja wszczyna śledztwo i przypadkiem, badając trop związany z handlem narkotykami na meksykańskiej granicy, funkcjonariusze trafiają na ślad zbrodniarza. Kilku handlarzy narkotykami zostaje aresztowanych. Przestępcy okazują się kultystami Adolfo, przyciśnięci przez policję, szybko przyznają się do winy i wskazują swego przywódcę, nazywanego El Padrino (Ojciec Chrzestny). Zanim jednak FBI zdąży dotrzeć na trupią farmę, Adolfo Constanza popełnia samobójstwo. W ostatniej wizji przewidział bowiem podobno, jaki czeka go koniec.

Historię kultysty-sadysty, dość barwnie ukazuje horror „Borderland” z 2007 roku (w jednej z ról, znany z roli Sama we „Władcy Pierścieni”, Sean Astin). O El Padrino śpiewało także kilka death metalowych kapel, m.in. Church of Misery w piosence… „El Padrino”.

Wedle religii Palo, okrutny Adolfo wciąż ma szansę powrócić z zaświatów, osobiście mam jednak nadzieję, że taki powrót możliwy jest jedynie za pośrednictwem kinowego ekranu albo słów jakiegoś mało skocznego utworu.

Poprzednie artykuły z serii: „Mordercy lubią poniedziałki”

Mordercy lubią poniedziałki: Richard „The Iceman” Kuklinski – Lepiej dawać, niż brać.

Mordercy lubią poniedziałki – Charles Whitman.

Mordercy lubią poniedziałki: Axeman – jazz, siekiera i piekło.

Mordercy lubią poniedziałki: Graham Young – Krwawa herbatka dla mamuni i dla tatka.

Mordercy lubią poniedziałki: Morderczy Mikołaj – Ho, Ho, Ho Bruce Pardo.

W „Codziennym opowiadaniu” będę starał się zachęcać Was do regularnego czytania opowiadań. Skąd ten pomysł? Głównie dlatego, że jak już pisałem we wstępie do książki „Mordercy” – opowiadania trzeba wspierać. To opowiadania dają nam szansę przeczytania czegoś na szybko, każdego dnia. Dzięki nim, młodzi twórcy mogą zadebiutować na łamach prasy i szlifować warsztat. Codzienne czytanie opowiadań ma wiele plusów. W nowym cyklu będę opisywał opowiadania, które sam czytam każdego tygodnia. Nie przeciągając dłużej – zapraszam do lektury.

Codzienne opowiadanie #1 – „Tajemniczy dom” Jurija Nagibina

Na początek wybrałem opowiadanie pt. „Tajemniczy dom„, autorstwa Jurija Nagibina. Tekst, mimo że niewiele w nim fantastyki (sam autor raczej od niej stronił i zajmował się literaturą głównego nurtu oraz scenariuszami filmowymi na podstawie własnych tekstów), znalazł się w antologii klasycznej science fiction – „Rakietowe szlaki 1” (wydawnictwo Solaris 2011).

Historia znakomicie przetłumaczona przez samego Lecha Jęczmyka, przenosi nas w czasy średniowiecznej Japonii. Głównym bohaterem jest… ninja, który zbiegiem okoliczności, musi porzucić wolne życie zamaskowanego wojownika i osiąść w mieście, prowadząc tam spokojne życie człowieka poczciwego. Czy trenowana latami maszyna do zabijania, może nagle zmienić swoje przyzwyczajenia i miłość do skrytobójstwa zamienić na miłość do żony i dzieci? Tego właśnie dowiecie się, czytając „Tajemniczy dom”. Tekst szczerze polecam.

Przed laty czytałem go jeszcze w „Miesięczniku Fantastyka„, a teraz przypadkiem znowu na niego trafiłem. Opowiadanie tym bardziej interesujące z mojego punktu widzenia, bo nie dalej jak kilka miesięcy temu, sam opisywałem pewną historię rozgrywającą się w średniowiecznej Japonii („Prawdziwa historia stracha na wróble” w zbiorze „Mordercy”).

Ja mata

Codzienne opowiadanie #2 – „Złote popołudnie” Andrzej Sapkowski

Tym razem, szukając inspiracji do napisania dialogów, rozpocząłem dzień Sapkiem. Ominąłem jednak wszystkie opowiadania o Wiedźminie i sięgnąłem po wielokrotnie wznawiane „Złote popołudnie„.

W moim osobistym rankingu ASA, „Złote popołudnie” jest na absolutnym szczycie. Takie teksty to dla mnie idealny przykład niewymuszonego geniuszu – świetny pomysł, plastyczny język i wbijające w fotel dialogi. Na dodatek całość jest napisana niezwykle lekko, zupełnie jakby autor zaczął pracę około godziny 20, a skończył tekst o 2 nad ranem. Potem tylko niezbędne poprawki i już – gotowe.

Opowiadanie jest wariacją na temat powstania „Alicji w Krainie Czarów„. Głównym bohater to słynny kot z Cheshire, przy czym ani wersja Burtona, ani jego podobizna odmalowana w serii gier American McGee’s Alice, nie umywają się do tego, co stworzył Sapkowski. Akcja opka pomyka wartko, jest w nim baśniowy klimat, jest groza, nieco kociej filozofii, dużo humoru, a na dodatek bardzo trafione odwołania do biografii Lewisa Carrolla.

Jednym słowem – czytać! Moja kopia „Złotego popołudnia” znalazła się w dwóch książkach – w zbiorze „Coś się kończy, coś się zaczyna” ASA oraz w antologii „Strefa Mroku. jedenastu apostołów grozy”, pod redakcją Jacka Piekary (bardzo ciekawa książka, dodana przed laty do czasopisma Click Fantasy).

Zawartość tomu:
Jacek Piekara – Wstęp
Andrzej Sapkowski „Złote Popołudnie”
Jacek Dukaj „Gotyk”
Damian Kucharski „Zielone pola Avalonu”
Grażyna Lasoń-Kochańska „Siostra czasu”
Tomasz Pacyński „Opowieść Wigilijna”
Jacek Piekara „Piękna i Bestia”
Andrzej Pilipiuk „Kostucha”
Jerzy Rzymowski „Gdzie diabeł mówi dobranoc”
Michał Studniarek „Twarz na każdą okazję”
Andrzej Ziemiański „Czarownice”
Rafał Ziemkiewicz „Akwizytor”

Codzienne opowiadanie #3 – „Pracusie z parku sztywnych” John Morressey

Kolejne opowiadanie i znowu powrót do przeszłości. Jakiś nostalgiczny jestem w tym tygodniu. Nie wiem jak Wy, ale ja kolekcjonuję stare gazety i lubię do nich wracać. Mam nawet swoje ulubione roczniki. Np. szczególnie lubię lata 93-94 w Nowej Fantastyce. W numerze 10/93 ukazało się m. in. znakomite opowiadanie Johna Morressey pt. „Pracusie z parku sztywnych„…

Tekst o tyle ciekawy, że polski czytelnik kojarzy autora „Pracusi…” głównie z humorystycznego fantasy, w tym, ze znakomicie tłumaczonego (zdaje się… przez pana Arkadiusza Nakoniecznika) cyklu opowiadań o czarodzieju Kedrigernie i trollu Ciapku. Tym razem Morressey ponownie korzysta z wątków komediowych, ale dla równowagi, miesza je z grozą. Fabuła „Pracusi z parku sztywnych” w niebanalny sposób odpowiada na pytanie, czy zombie i wampiry są dobrymi pracownikami i czy można takie kreatury zatrudnić w… fabryce?

Świetne dialogi, angielski, czarny humor, nagłe zwroty akcji, no i gęsty klimat tropików. Czytając ten tekst zawsze dochodzę do wniosku, że świat byłby lepszy, gdyby więcej ludzi potrafiło do tematu śmierci podchodzić równie wesoło, co John Morressey. „Pracusie z paku sztywnych” to opowiadanie w sam raz na piętnastominutową wyprawę autobusem. A że komedio-horroru nigdy dość, zdecydowanie polecam jego lekturę. Nową Fantastykę nr. 10/93 bez trudu znajdziecie na Allegro albo w osiedlowej bibliotece. Rzuciło mi się w oko, że pewne Chomiki także już zachomikowały ten numer (a jest w nim także pierwszy odcinek – Czy androidy marzą o elektrycznych owcach? oraz ciekawy esej Jerzego Szyłaka na temat mariażu kina i komiksu).

Miłego czytania. Piece!
CDN.

„Psy Św. Bernarda” – montaż, realizacja, udźwiękowienie: Jakub Wilk, scenariusz i reżyseria: Łukasz Śmigiel, dźwięk: TubeStudio, w nagraniach udział wzięli: Mateusz Wacyra, Sebastian Kostecki, Aleksandra Cieśla, Martyna Bieżyńska, Anna Woźniak, Kalina Sobierajska, Małgorzata Pilczuk oraz Łukasz Śmigiel.

Na wrocławskiej premierze „Morderców” pojawiała się telewizja ITV Wro. Zapraszam do obejrzenia materiału.

Łukasz Śmigiel:

Najbardziej fascynującym mordercą jest w moim przekonaniu Bóg – taki, czy inny. Nigdy nie byłem w stanie zrozumieć, na czym polega wynalazek śmierci. Ktoś daje nam narzędzia do rozwoju, do czynienia rzeczy absolutnie wspaniałych i zadziwiających, po czym tak ustawia nasz zegar, aby nie udało się zbyt wiele osiągnąć przez te (daj Boże!) osiemdziesiąt lat. Przecież to jakiś absurd? Skoro mamy tutaj tak mało czasu na cokolwiek, a światem rządzi tak wielka przypadkowość, to po jaką cholerę dano nam możliwość pisania poezji, malowania wiekopomnych dzieł i kochania ludzi?

Im bardziej się nad tym zastanawiam, tym mocniej jestem przekonany co do tego, że jeżeli jakaś siła faktycznie stoi za życiem na ziemi, to ten Bóg nie przewidział, że Leonardo stworzy swoje działa, a Einstein swoje teorie. Bóg stawiał tylko na przetrwanie gatunku – rodzić się, żreć, srać, robić innych ludzi, umierać i znowu i tak bez końca, ku chwale gatunku. A tu nagle pojawił się człowiek indywidualność, który wychodzi poza tłum. Mam nadzieję, że kiedyś taki właśnie człowiek złapie tego Boga-statystyka za nogi i powie mu prosto w twarz, co myślimy o tym całym mordowaniu po osiemdziesiątce.

Czytaj dalej…

Serdecznie zapraszam na spotkanie autorskie z moją morderczo skromną osobą, które odbędzie się już w piątek trzynastego maja (13.05.2011) w EMPIKU Renoma, we Wrocławiu o g. 17.00. W programie między innymi – premiera nowego trailera do książki, premiera słuchowiska „Psy Św. Bernarda” (w świecie Decathexis), pokazy grafik i zdjęć oraz wiele morderczych opowieści. Dodatkowo każdy, kto wpadnie na spotkanie po autograf z „Mordercami„, otrzyma bonusowo słuchowisko „Psy Św. Bernarda„ na płytce w wersji audio. W miarę możliwości – weźcie znajomych i dajcie znać komu trzeba o piątkowym spotkaniu. Po części oficjalnej, tradycyjnie udamy się na część mniej oficjalną. Spotkanie brawurowo poprowadzi Bartosz Czartoryski.