Spis treści:

• Pokój z widokiem na koniec – Dawid Kain
• Tuż za tobą – Ramsey Campbell (tłum. Marcin Kiszela)
• Czym jest jasnookie dziecko? – Paweł Paliński

Opowieść z owczej łąki – Jack Ketchum (tłum. Bartosz Czartoryski)
Zasiedlenie – Robert Cichowlas
Korzeń wszelkiego zła – Graham Masterton (tłum. Zygmunt Halka)
Spójrz na to z drugiej strony – Stefan Darda
Matka – Edward Lee (tłum. Bartosz Czartoryski)
Amator – Kazimierz Kyrcz Jr
Terapeuta – Mort Castle (tłum. Marcin Kiszela)
Ostatenie kuszenie Ewy Betulew – Aleksandra Zielińska
Menage A Trois – F. Paul Wilson (tłum. Marcin Kiszela)
Koniec miasta – Jacek M. Rostocki
Twitterowanie z Cyrku Umarłych – Joe Hill (tłum. Bartosz Czartoryski)
Mściciel krwi – Łukasz Śmigiel

Serdecznie zapraszam na spotkanie autorskie z moją morderczo skromną osobą, które odbędzie się już w piątek trzynastego maja (13.05.2011) w EMPIKU Renoma, we Wrocławiu o g. 17.00. W programie między innymi – premiera nowego trailera do książki, premiera słuchowiska „Psy Św. Bernarda” (w świecie Decathexis), pokazy grafik i zdjęć oraz wiele morderczych opowieści. Dodatkowo każdy, kto wpadnie na spotkanie po autograf z „Mordercami„, otrzyma bonusowo słuchowisko „Psy Św. Bernarda„ na płytce w wersji audio. W miarę możliwości – weźcie znajomych i dajcie znać komu trzeba o piątkowym spotkaniu. Po części oficjalnej, tradycyjnie udamy się na część mniej oficjalną. Spotkanie brawurowo poprowadzi Bartosz Czartoryski.

Czas wreszcie wydać oficjalny komunikat. Czasopismo kulturalno-literackie LŚNIENIE, – zawiesza działalność. Jedynym powodem takiego stanu rzeczy są kwestie finansowe. Nasz przesympatyczny Wydawca nie ma w tej chwili możliwości dalszego inwestowania w pismo. Dlatego też – podkreślam, ZAWIESZAMY, a nie zamykamy pismo na czas nieokreślony. Wszyscy zaangażowani w projekt są zgodni co do tego, że gdy tylko nadarzy się okazja – wrócimy do roboty. Tymczasem jednak mamy związane ręce. Z tego też powodu bardzo prosimy o nienadsyłanie kolejnych tekstów do redakcji. Wszystkim niezwykle mocno dziękujemy za współpracę, za siłę, energię i cierpliwość. Dzięki za wyrozumiałość i wiarę, za pracę po nocach w zamian za dobre słowo.

Dzięki za pomysły, za spotkania i wiele miesięcy zbierania doświadczeń. Ze swojej strony chciałem podziękować także załodze Wydawnictwa – korekcie, grafikom, specom od składu, od administracji stroną, od promocji i od wszystkiego naraz. Nie ma co dramatyzować, szkoda tylko niebagatelnej ilości pracy włożonej w cały projekt. Jeżeli pismo wyjdzie z letargu i stanie choć na jednej nodze – natychmiast Was o tym poinformujemy. Na koniec zaś, dla podkreślenia – chciałem podziękować także Czytelnikom Lśnienia. Setki maili, setki postów, wiele pochwał i konstruktywnej krytyki. To dzięki Wam nie tracimy nadziei na powrót. Piece.

Kim był ten cały Walenty? Czyżby cherubinkiem z różową pupką? Na całe szczęście, nie. Walenty był lekarzem i biskupem za panowania Klaudiusza II Gockiego. Cesarz ten (kawał świra, zresztą) zabronił młodym mężczyznom wchodzić w związki małżeńskie. Uważał bowiem, że najlepszymi żołnierzami są legioniści nie mający rodzin (i spółkujący z owcami!). Zakaz ten złamał właśnie biskup Walenty, który cichcem błogosławił śluby młodych legionistów. Plotka poszła jednak w las i biskupa wtrącono do więzienia, gdzie zakochał się w niewidomej córce pilnującego go strażnika (sic!). Dziadki mawiają, że ukochana Walentego (przypomnę -wcześniej biskupa) pod wpływem miłości odzyskała wzrok. Cesarzowi takie cuda były naturalnie nie w smak, więc nie bawiąc się w zbędne ceregiele, Klaudiusz (któremu w miłości szło nie najlepiej) kazał zabić Walentego. W przeddzień egzekucji Walenty napisał podobno liścik do swojej ukochanej, który podpisał: „Od Twojego Walentego”. Egzekucję wykonano 14 lutego 269 r.

Teraz, kiedy wiecie już że tak naprawdę obchodzimy dziś święto księdza, który spółkował z niewidomą dziewką, a na dodatek – uzdrowił niewiastę miłością (brzmi ciekawie!), za co ścięto mu łeb… Możemy przejść do drugiej części mojego wpisu, w którym chciałem Wam podpowiedzieć jak można spędzić Walentynki, w przerwach pomiędzy jednym, a drugim mizianiem, czy też uzdrawiającym umysł i serce całusem.

Film: The Crow. Jedna z najbardziej romantycznych historii jakie dane mi było oglądać w życiu. Mroczna opowieść Alexa Proyasa (zanim zaczął kręcić blockbustery w Hollywood, podarował teledyski Stingowi do pogrzebowej płyty „Soul Cages” i stworzył niepokojące „Dark City”, bez którego nie byłoby „Matriksa”). Film o zemście zza grobu opowiedziany w oparciu o słynną serię komiksową Jamesa O’Barra. W roli głównej nieodżałowany Brendon Lee, który pechowo zginął na planie (zastrzelony w jednej ze scen – ktoś bowiem zamiast ślepaków podłożył ostrą amunicję). Wspaniała muzyka, w tym – cudownie rozpoznawalny utwór The Cure „Burn”. Niezwykle gotyckie zdjęcia, znakomite dialogi i pięknie pokazana przemoc. A jeśli komuś mało – sam Kruk, postać tragiczna, błazen śmierci, romantyk, ale zarazem prawdziwy facet hołdujący starym rycerskim zasadom, który dla swej ukochanej jest w stanie wrócić nawet zza grobu. Pozycja obowiązkowa.

Muzyka: David Bowie – „Hours”. Mocno niedoceniany album. Fani Bowiego za nim nie przepadają. Dużo lepiej odbierają go przypadkowi słuchacze i w tym tkwi właśnie potęga zawartych na tej płycie piosenek. Tkliwe, romantyczne, momentami przejmujące melodie, świetne teksty, przebojowe „Thursday’s Child” (Utwór został oryginalnie napisany na potrzeby gry komputerowej „Omikron: The Nomad Soul”) i gitary Reevesa Gabrelsa (znanego ze współpracy choćby z Johnem Scofieldem, czy Robertem Smithem). „Hours” to Bowie, który kolejny raz zmienia twarz – tym razem staje się romantycznym bardem, który jak dla mnie stworzył muzykę ilustracyjną idealnie pasującą do grafik Siudmaka (powyżej grafika pt. „It’s All About Love” – kopia wisi u mnie w kuchni :-).

Książka: Nick Hornby – „Wierność w stereo”. Książka o miłości trzydziestolatków, o braku porozumienia, o tym że naprawdę trudno okiełznać swoje ego i szukać kompromisów w związku. To także książka o muzyce. Świetnie napisana, całkiem nieźle zekranizowana. Hornby to już klasa sama w sobie, szczególnie jeśli chodzi o umiejętnie dawkowany humor i zdolność zapisywania zdań, które zostają czytelnikowi na lata w głowie: „Wiem, że moje płyty nigdy nie zagadałyby do jej płyt na przyjęciu czy imprezie„. So cool…

Dla jaj: „Krwawe Walentynki 3D” – Walentynki, wieczór ma się powoli ku końcowi. Szeryf z małego, górniczego miasteczka przybywa na miejsce zbrodni. Dopiero co dowiedział się, że w miejskim szpitalu szalony górnik zamordował kilkanaście osób. Przechodząc przez kolejne pomieszczenia, czuje jakby wędrował przez piekło. Migające jarzeniówki oświetlają pozbawione nóg ludzkie korpusy. Dookoła walają się ciała z rozerwanymi klatkami piersiowymi, a pod ścianami leżą obcięte ręce i zmiażdżone nogi. Na jednym z luster w sali operacyjnej ktoś namalował krwią czerwone serce. Tak zaczyna się koszmar… Wielu znajomych, będących miłośnikami historii obyczajowych, często wypytuje mnie o sens oglądania horrorów z gatunku „Krwawych walentynek”. Ubolewają nad dziurami w ich scenariuszu, naiwnością fabuł i najwyżej dostateczną grą aktorską. Odpowiadam im zwykle pytaniem na pytanie. Indaguję o to, dlaczego spędzają wiele godzin na oglądaniu trywialnych komedii romantycznych? – Bo komedie romantyczne oglądane od czasu do czasu są fajne, luźne i rozrywkowe – odpowiadają… No właśnie. Takie powinny być również dobre slashery.

W zeszłym tygodniu, dość nieoczekiwanie dla mnie samego, pojawiłem się jako gość w niezwykle sympatycznej audycji radiowej Anny Woźniak w Uniradiu. W czasie programu opowiadałem mniej lub bardziej składnie o wybranych książkach, które zabrałbym ze sobą na bezludną wyspę albo wybrałbym do przeczytania tuż przed śmiercią :-) Posłuchajcie…

W oczekiwaniu na opowiadania, które znajdą się w zbiorze „Mordercy„, gorąco polecam Wam lekturę antologii mrocznego kryminału „Mogliby w końcu kogoś zabić„, w którym także moje opowiadanie pt. „Noc wszystkich trupów”. Przeczytajcie recenzję całego zbioru pióra Łukasza Orbitowskiego i zapowiedź opowiadania mojego autorstwa, która ukazała się na blogu „Zacisze literackie„, a w wolnej chwili posłuchajcie także kilku pierwszych akapitów „Nocy wszystkich trupów” w wersji audio.

„Noc wszystkich trupów” Łukasza Śmigla to opowiadanie bardziej z kategorii horroru i okultyzmu aniżeli kryminału. W lesie zostaje przyłapany mężczyzna zakopujący nagie ciało kobiety z obciętymi dłońmi. Zostaje aresztowany ale zanim dochodzi do przesłuchania, sprawca popełnia w celi samobójstwo. Ale nie jest to typowe samobójstwo – mężczyzna podciął sobie żyły i zmarł na środku narysowanego własną krwią koła pełnego dziwnych symboli. Komisarz Leonard Skuna postanawia poprosić o pomoc w śledztwie swojego kolegę antropologa, specjalistę od śmierci, tanatologii i starożytnych wierzeń. To co wspólnie odkryją, przejdzie ich najśmielsze oczekiwania… To najbardziej krwawe opowiadanie w zbiorze. Trup ściele się tu gęsto a krew leje się strumieniami i to w dosłownym tego słowa znaczeniu. Co wrażliwszych czytelników ostrzegam przed wstrząsającymi scenami (szczególnie finałową!) i odradzam jedzenia czegokolwiek przed czytaniem tej historii. Przy niektórych opisach zbiera się na wymioty. Łukasz Śmigiel jest znanym pisarzem z kręgu fantastyki i również „Noc wszystkich trupów” można by wrzucić do tego pojemnego worka. Magia, okultyzm, pradawne wierzenia i klątwy czynią to opowiadanie trochę nierealnym ale z drugiej strony realizm opisu jest przekonujący, że podczas lektury zapominamy, że to fikcja literacka i przeszywa nas dreszcz, że coś takiego mogłoby się jednak wydarzyć…

W najbliższym czasie szykują mi się bardzo różne spotkania i prelekcje. Już w poniedziałek (22.11) pojawię się we wrocławskiej telewizji Kampus, gdzie będę prowadził warsztat z zakresu pracy głosem i zasad mówienia do mikrofonu. 26 listopada pojawię się w roli gościa na kolejnej edycji wrocławskiego Internet Day, gdzie będę opowiadał o tym, dlaczego tak chętnie sprzedajemy informacje o sobie w sieci. Wreszcie w ramach Międzynarodowego Festiwalu Kryminału, 2 grudnia, pojawię się razem z Łukaszem Orbitowskim w Kawiarni Literatka, Rynek 56 na panelu KRYMINAŁ W GROZIE, GROZA W KRYMINALE, który poprowadzi prowadzi znakomity Bartosz Czartoryski. Moreover – w każdy poniedziałek we wrocławskim radiu UniRadio, od g. 17.00, możecie słuchać mojej audycji nawiązującej do klimatów znanych z powieści „Muzykologia„.

Rusza blog mojej nowej powieści, która powstaje w duecie z Sebastianem Zakrzewskim. Z bloga dowiecie się jak to jest pisać powieść w autorskiej spółce, poznacie nasze inspiracje, opiszemy Wam wszystko, tak jak rzeczywiście to wygląda – twórcze zastoje i chwile euforii :-)
http://powiesccmentarzysko.blogspot.com/

Rzućcie także okiem na moje opowiadanie z cyklu „Wieczna Zima„, które pojawiło się w portaul Nowa Gildia. Jakiś czas temu Gildiowy Bartek Czartoryski przeprowadzał także ze mną wywiad, który przeczytać można tutaj…

Z przyjemnością informujemy, że ruszyły pierwsze prace nad stworzeniem Festiwalu Grozy, który miałby się odbyć na wiosnę we Wrocławiu. Festiwal nazwaliśmy „Forum Grozy„. Obok powyższej informacji, możecie zobaczyć pierwszy projekt oficjalnego logo autorstwa Marcina Pluskoty. Więcej informacji na temat Forum Grozy znajdziecie TUTAJ.